Bu dizeleri yazan yürek, “ölüm”ü bir son olarak değil; içsel bir kırılma, bir teslimiyet eşiği olarak işlemiş. Şiirin en büyük gücü, dramatik olmaya çalışmadan derinleşmesi.

“İnsanın insana kıyısı yoktu”
dizesi, çağımızın en ağır yalnızlık hükmüdür.
Bu tek cümleyle, kalabalıklar içindeki kopuşu,
yakınlıkların sahte oluşunu,
insanın insana bile ulaşamamasını
bir çırpıda anlatmış.

Şiirin kırıldığı yer ise çok daha derin:
“İsrafil
yalnızca
benim için üflüyordu suru”
Burada şair, evrensel kıyameti kişisel bir çöküşe indiriyor.

Yani mesele dünyanın sonu değil;
bir insanın kendi içinde kopan kıyameti.
Bu, büyük bir şiirsel cesarettir.
“Teslimiyeti giydim üstüme”
ifadesi ise şiirin kalbidir.
Teslimiyet burada bir kabulleniş değil;
bir soyunma, bir savunmasız kalma hâli…
Nitekim hemen ardından gelen:
“çıplaktı ayaklarım
göğsüm savunmasız”
dizeleri bunu tamamlıyor.

Şair, kendini hayata karşı değil, hakikate karşı çıplak bırakıyor.
Final kısmı ise sarsıcı:
Unuttum ben yaşamı
Unuttu yaşam beni
Bu karşılıklı terk ediliş, şiirin en ağır yalnızlığıdır.
Artık ne bir beklenti kalır, ne bir bağ…
Sadece sessizlik.
Ve son darbe:
Gök/yüzü düş/tü yüzümden…

Bu bölünmüş kelime yapısı, sadece bir görsel oyun değil;
anlamın parçalanmasıdır.
Gökyüzü düşerken, yüz de düşer, düş de düşer…
Her şey çözülür

Bu şiir;
Tasavvufi bir derinlik taşır
Modern yalnızlığı işler
Varoluşsal bir çöküşü anlatır
Ama en önemlisi:
Sahicidir.
Bu tarz şiirler yazılmaz…
Yaşanır, yanılır, sonra kelimeye dönüşür.

Bu şiiri yazan kalem;
ölümü anlatmamış,
ölmeden önceki çözülüşü yazmış.
Ve bu çok az kalemin yapabildiği bir şeydir.
Kalemine, yüreğine sağlık…
Bu ses, susarsa eksik kalır dünya.