ölüm acısı dinmeyen, taşınması zor bir yük, zaman geçse de hiç geçmeyen bir varlık.

ölüm bile utanıyordur çok defa bu zamanda gördüklerinden.

masumiyetin giderek yok olduğu toplumumuzda, bir tek çocuklar kaldı bunu taşıyan, bunun ise kirlenmesi bir yıkım adeta , bir tükeniş bizim için değerli şairim,

insan ölümü dahi kabul etmekte zorlanırken bu zulmü kabul etmek gerçekten çok zor, insanların ve dahi çocukların canavarlaşmaları ve merhametini kaybetmeleri insanı çok çok üzüyor.

coğrafya kaderindir yerine artık yalnızlık kaderindir demek istiyorum, özellikle de çocuklar yalnız kalmamalı , en çok anladığım bu , biz bu duyguyla baş ediyoruz ama onların küçük dünyası için görülmemek ve yalnız kalmak çok büyük bir sorun , bu duyguyla hayatı zehir olan psikolojisi bozulan çok çocuk var ,

onlar bizim yarınlarımız ve bugün onları gördüğümüzü değerli olduklarını ve var olduklarını anlamamız ve anlatmamız lazım, bu küçük yaşta olmalı ki büyüdüğünde sağlıklı olsun, yarınlarımız tükenmesin...

şiir her zaman ki güzelliği ve derinliği ile içimizdeki kaygıyı vurucu sözlerle dile getirmiş kana bulanan uçurtmayı hissettirmiştir.

bu acıyı yüreğinde hisseden ve isyanını dile getiren güzel yüreğine çokça sevgimle değerli şairim tebrik ederim.