BİLDİKLERİN
Fevzi Emir Yılmaz

Bilsen ki öleceksin, verme ele sırrını;
Senden âlâ kim bilir zararını, kârını.
Paylaşma her şeyini, biraz düşün yârını;
Üç pula satar seni… en yakın bildiklerin.

Sırt çevirme herkese, hepten kesme selâmı;
İyi ile kötüyü eşit görmek revâmı.
Demir bile dövülmez, almayınca kıvâmı;
Bakarsın dostun olur, düşmanın bildiklerin.

Takat kalmaz hayatın vuslatsız seferinden;
En ufak bir korkuyla… kalbin oynar yerinden,
Bilmezsin, bu yaralar hep kendi hançerinden.
Düşmanın olur bir gün, can, canan bildiklerin.

O aydınlık dünyanı… karanlığa bürüme;
Gitmeyeceğin yolda, boşa ayak sürüme.
Menzile varamazsın, namert ile yürüme;
Yolda bırakır seni, arkadaş bildiklerin.

Kuşatınca semayı, mazlumun bitmez âhı;
Ne günahkârı unut, ne affeyle günahı.
Zalimle gecelersen, zor görürsün sabahı;
Azrail olur bir gün, vefâlı bildiklerin.

Değmez; boşa çekersin bunca kahrı, çileyi.
Üstüne vazifedir sanma her meseleyi.
Çalarlar sûretinden tebessümü, gülmeyi;
Sırtından vurur seni… en çok güvendiklerin.

Her gülüşe aldanma, her yüzde olmaz perde;
Kimi şâha kaldırır, kimi düşürür derde.
Elbette kaçış yoktur, yazılmışsa kader de;
Günaha sokar seni o melek, bildiklerin.

Önce kendine göster, hak ettiğin değeri;
Çek kendini hesaba… gör sende eksikleri;
Hep başkasından bilme başına gelenleri.
Belki doğru değildir o doğru, bildiklerin.