AKLIMDASIN
Fevzi Emir Yılmaz


Bunca yıl geçti aradan.
Ne güller soldu içimde,
Ne çiçekler kuruyup küle döndü yüreğimin yangınlarında,
Ne çocuklar gençleşti,
Ne yaşlılar tükenip gitti
bir bir gözümün önünden, sayamadım;

Zaman dediğin şey,
insanın omuzlarına çöken ağır bir gölge imiş meğer,
insanı usul usul yerin dibine gömen.

Kalabalıklar geçti, yüzler ve isimler.
Şehirler eskittim, mevsimler değiştirdim.
Ama hiçbiri senin yokluğun kadar yara açmadı içimde.

Bir gülüşün vardı…
kış ortasında doğan, içimi ısıtan güneş gibi.
Ben o gülüşe, koskoca bir ömrü vermiştim gözümü bile kırpmadan.

Bazı insanlar gitse de…
Zaman onların varlığını götüremezmiş meğer.
Sen de gittin,
ve bak…
yıllara inat.
Aklımdasın.

Bir yer var gönlümde,
kimse bilmez.
Karanlıktır, girilmez.
İçinde senin adın yanar
sönmeyen bir meşâle gibi.

Gece inince şehrin üzerine,
sokaklar susar,
rüzgâr bile yorulup yığılır bir köşeye.
İşte o vakit
kalbim yeniden başlar konuşmaya.
O ilk soruyla:

“Gelmedi mi?” diye sorar.

Cevap yok.
Bekleyiş ve ümit var.
Çünkü sen hâlâ varsın,
ve aklımdasın.

Yüzün düşer gözlerimin önüne.
Bir anlık ışık gibi.
O bakışların…
Bir ceylan gibi ürkek,
ama insanın kalbine saplanacak kadar keskin ve derin.

İnsan bazı yüzleri
unutamaz ya hani.
Ne kadar zaman geçerse geçsin,
kalbin en sessiz yerine
resim gibi çizilirler.

Sessiz acılar vardır,
bağıramaz,
dilsizdirler.
İnsanın içini kemiren
derin bir sızıya dönüşürler.
İşte ben o sızıyla
yaşıyorum yıllardır.

Ne kalbim bıraktı seni;
ne zaman silebildi ismini dilimden.
Çünkü bazı sevdalar
zamanın bile dokunamadığı yerde kalır.
İşte tam da bu yüzden
Daima benimlesin.

Kenarları yırtılmış
bir fotoğrafın kaldı elimde,
gözlerin var içinde,
ilk günkü gibi canlı ve sevgi dolu.
Atmaya kıyamadığım solgun bir anı işte.

İnsan bazı hatıraları unutmak için değil,
yaşamak için saklar.
Ben de seni
öyle sakladım.
Bir albümün içinde değil,
Yüreğimin en derininde.

Fark ettirmeden,
aksa da yıllar…
sen hâlâ aklımdasın.

Gel artık…
Vuslatı kaldırıp tozlu raflardan.
Gel, gönlüm bir sabaha daha
yeniden uyansın seninle.
Gel ki sönmüş ocağımızın
bir kez daha dumanı tütsün.

Kalbim hiç unutmadı seni.
Daha dün gibi,
gitmemiş gibi, bitmemiş gibi.
Söylenmemiş bir sır gibi, en saklımdasın.