“Bugün gökyüzüne kırlangıçlar bıraktım,
özgürce uçsunlar diye semalarda.
Kanatlarında sana taşısınlar
sevdalı mektuplarımı.
Bulutlar bir gül ağacı olsun gökyüzünde,
yağmurlar ise onun yaprakları…
Her damla dökülsün arşı âleme,
adın karışsın göğün sonsuzluğuna.
Şairler ilham bulsun adınla yazılan şiirlerde,
her kelimede seni ansın satırlar.
Okuyanların gözleri dolsun
kalplerine değen o ince sızıyla.
Aşkın kapıları kilitlensin artık,
kimseler açmasın o anıları,
çünkü içimde saklı duran sevda
yalnız senin adınla mühürlü kaldı.”
Bilmezler ki kapanmaz yaraların acısını,
Görmezler ki mektuplara karışan göz yaşlarını,
Her satırda bir parça kırık kalbim saklı,
Her kelime, unutulmuş bir hayalin yankısı.
Gecenin sessizliğinde çığlıklarımı duyan yok,
Ruhumun köşelerinde saklı kalan umutlar soluk,
Ay ışığı düşerken pencereme, hatıralar kanar hep kalbimde,
gecenin karanlığında bir gölge gibi süzülür.
Ve her düşen anı, içimde bir fırtına büyütür.
Zaman geçer, fakat izler silinmez derinlerde,
Unutulmuş kahkahalar, yitik sevinçler gölgede,
Bir mektup açılır, kelimeler titrer ellerimde,
Ve ben yeniden hatırlanırım, unutulmayan sevdalar aleminde.
Belki bir gün gelir, bu acılar da diner,
Toprak örter üzerimizi, mazi sessizliğe gömülür gider,
Ama şimdilik her damla gözyaşı, bir şiir olur,
Ve kalbimdeki yaralar, kelimelerle konuşur.
Gözlerimde biriktirdiğim tüm acılar,
sevenlere yol olur.
Mektuplara dökülür satır satır, dudaklarımda tükettigim cümleler.
Ve ben anlarım ki, yaşamın en derin çığlığı,
Bazen sessizlikte, bazen kelimelerde saklıdır.