içimdeki sen

Sessizliğin en derin yerinde
adın duruyor

kimse bilmiyor
ama kalbim
her gün sana çarpıyor
mesafe uzun

zaman yavaş
ama bazı duygular
yol bilmez
ne kadar uzak olsan da

içimde
hep aynı yere düşüyorsun

bazen bir anın içinde
ansızın beliriyorsun
hiç çağırmadan
bir düşünce gibi değil

daha çok
kalbimde kalan bir iz gibi
silinmeyen
unutulmayan

insan bazı yoklukları
unutamaz
çünkü bazı insanlar
gittikleri yerde kalmaz

bir parçasını
sessizce bırakır
ve o parça
her gün

biraz daha büyür
bazen kalabalıkların ortasında
bir an duruyorum

sanki dünya yürümeye devam ederken
Ve ben

aynı yerde kalmışım gibi
çünkü kalbim
başka bir zamana
başka bir ana

senin olduğun yere dönüyor
işte o an anlıyorum

özlemek
gürültülü bir şey değil
sessizdir
ama içten içe
insanı derinden değiştiren
yavaş bir sızı gibidir

ve ben
ne kadar zaman geçerse geçsin
senin yokluğunu değil
sende kalan kalbimi taşıyorum

bu yüzden
ne kadar uzak olsan da
içimde
hep aynı yere düşüyorsun