ANKARA’DA OLMAK
Fevzi Emir Yılmaz


Şimdi, Ankara’da olmak isterdim,
Sokak sokak,
mahalle mahalle,
Semt semt,

Sevdiğim, Ankara’ya gelmiş,
baştan sona sevda kokuyordur
şimdi
bu koskoca kent.

Altındağ,
altından da değerlidir şimdi,
Çankaya
eskisinden de modern.

Nasıl mutlu olmasın ki
Etimesgut’un insanları,
Sevdiğim, Ankara’ya gelmiş;
bahar gibi,
yaz gibi,
türkü gibi,
saz gibi.

Keçiören’in yokuşlarında
sevinç var şimdi,
Mamak
sabaha daha bir umutla uyanır,
Sincan’ın sokaklarında
bayram telaşı.

Bebelerin yüzlerinde gülücük,
ellerinde şeker,
Yetişkinler
keyif kahvesi içiyordur,
fincan fincan.

Sevdiğim Ankara’ya gelmiş,
nasıl huzurla dolmasın ki insan.

Sanki deniz geldi
Ankara’ya

Dalga, dalga,
her sokak,

Her pencerede
martı sesi.

Her taraf sahil,
her taraf plaj,

küçücük de olsa da
şimdi
bambaşkadır bala.

Sevdiğim Ankara’ya gelmiş,
çok uzaklardan
çıkmış da yola.

Çamlıdere,
Çubuk,
Elmadağ,
kırıldı soğuğu
bozkırın.
Her taraf yemyeşil,
her yer bahçe bağ.

Pınar pınar şimdi
Beypazarı,
dilediğince gez toz,
değmez insana
bu koca şehrin nazarı.

Sevdiğim, Ankara’ya gelmiş,
Ardına dek açık sana
Evren’in tüm kapıları.

Gölbaşı,
Güdül,
Haymana,
Kalecik,
Kazan,
her semtin ayrı güzel şimdi
Ankaram.

Her santiminde
ayrı bir nizam var,
ayrı bir intizam.

Sevdiğim Ankara’ya gelmiş,
çifte bayram var şimdi
yurdumun başkentinde, bu Ramazan.

Sevda aromalı çıkacak bu yıl
Kızılcahamam’ın sodaları,
Yunus Emre’den sonra
bambaşka bir aşka
ev sahipliği yapacak
Nallıhan.

Çifte başak vermiştir şimdi
Polatlı’nın tarlaları.
Eskisinden daha mağrur
Şereflikoçhisar.

Sevdiğim, Ankara’ya gelmiş.

Ben yokum
Ankara’da.
Aç kollarını
ey Ankara,
Bas bağrına
onu.

Ben yokum diye
Eksik kalmasın sevdam;
Onu benim yerime de
sar.