dinle bak, dinle beni!
dün gece rüyamda asıldım,
hemde bir hiç uğruna, öyle sessiz, sedasız.

adımı bile anmadılar,
sadece ipi geçirdiler boynuma,
yer demirdi, gök taş.
bir boşluğa mahkum edildim,
adı bile konmamış bir suçla.

suçum neydi?
bunu onlar da bilmiyordu.
ama asıldım işte!
suçsuz bir mahkum gibi değil,
sadece hiçliğe mahkum bir hiç gibi.

yutkundum…
ama dilimde suskunluk asılıydı,
her nefes bir hiç,
her hiç sonsuzluktu.

peki ya siz?
kendinizi en tepeye koyup,
bizim gibi hiçleri ateşe atanlar!
siz, boş laflarınızla saraylar kuranlar,
açlara masallarla sofra kuranlar,
ve biz…
düşerken bile suçlananlar,
yanarken bile yargılananlar!

ateşe odun taşıdınız,
ama hiç düşünmediniz,
küller kimin acısını saklar?
kaç gece yaktınız, kaç sabah küle gömdünüz?
kaç yürek kaybettiniz,
ve kaç vicdan sattınız?

sahi, siz hiç utanmadınız mı?
ihanet ettiğiniz o sokaklara,
betona gömdüğünüz ağaçlara,
kendi cellatlarınıza para bastınız,
hiç mi düşünmediniz,
gün gelir devran dönende
o ip sizin de boynunuza geçer mi?
orası muamma...
*
Mehmet Demir
8320