Yabancılaştım ben
bir başka sözlere.
Senin sesinin uğramadığı yerlerden
yavaş yavaş uzaklaştım.
Boğazıma düğümlendi
sana söyleyemediklerim.
Hani demiştin ya bir gün,
“Git… bir başkasını sev.”

Ah be…
Senden başkasını yazmadı ki
Yarada’nın kader kalemi.
Belki seni de yazmamıştı aslında,
seni sevmek bana
yalnızca bir lütuftu.

Ben anlamadım,
nereden bileyim
bir kalbin böyle dağılacağını?
Hiç bu kadar zincirlere vurulmamıştı
bu yorgun yürek.

Sen benim
yolumu kaybettiğim gecelerde
göğe bakarken bulduğum
kutup yıldızıydın.

Şuan
gökyüzü bile sessiz,
yıldızlar senin solmuş resmin.
Ben yine kayboldum
aynı karanlıkta.

Ne sana varabiliyorum
ne senden gidebiliyorum.
Bir yarım hikâye
içimde dolaşıyorsun.

ben hâlâ
her kaybolduğumda
göğe bakıyorum…
gelirsin diye
kalp pusulamda şaşırdığımda
sen daima benim kutup yıldızım.