Bu sabah
Güneş doğmadı orta Dünya’ya.
Tank paletlerinin altında ezildi
Çocuk kahkahaları.

Göğsünde madalyalarla konuştu komutanlar.
haritaların başında,
kalın perdeli odalarda.
Kalemleriyle çizdiler ölümleri.
dağların, nehirlerin,pay ettiler.
bir çocuğun avucunun ortasından.

Oysa bir çocuk
Sadece uçurtma isterdi gökyüzünden.
Bir avuç mavi, biraz rüzgâr.
Ama gökyüzünü böldüler
füzelerin gürültüsüyle.

Bir diktatör alkışlandı meydanlarda,
bir imparatorluk hesap yaptı masalarda.
Petrol koktu barutun içinde,
altın parladı kanın üzerinde.

Ve kapitalizm
gizli bir gülümsemeyle saydı kazancını.

Kaybeden kimdi?
Bir annenin dizine düşen boşluk.
Bir babanın cebinde
eve götürülemeyen yokluk.

Bir sokakta
adı artık anılmayan bir çocuk.
Ey orta dünya,
duyuyor musun beni?

Hiçbir bayrak
bir çocuğun kefeninden büyük değildir.
Hiçbir inanç
bir çocuğun kalbinden daha kutsal değildir.
Ve hiçbir zafer
bir annenin gözyaşını susturamaz.

Yaz bunu
duvarlara,
taşlara,
insanın vicdanına:
Savaşın kazananı
paradır.
Kaybedeni
hep aynı çocuklar.