şehir artık eski bir yaranın ekran görüntüsü
gece, bildirim sesleriyle bölünüyor
ve herkes biraz eksik
bir banka uygulamasında unutulmuş para gibi
birbirimizin hayatında bekliyoruz
ben seni
metro çıkışında sigara içen o yorgun çocukta gördüm
kulaklığında eski bir şarkı
cebinde son kullanma tarihi geçmiş umutlar vardı
bir kadın
telefon ışığında ağlıyordu mesela
kimse fark etmedi
çünkü bu çağda
acı bile sessize alınmıştı
annem hâlâ “kendine dikkat et” diyor
oysa insan
en çok kendinin içinde kayboluyor
ve dünya
plastik bardakta soğumuş çay gibi
acıyarak bekliyor bizi
bir ülke düşün
gençleri sabaha kadar çevrimiçi
ama hayalleri çevrimdışı
gökyüzü desen
beton reklamlarından görünmüyor artık
sahi sevgilim
biz ne zaman bu kadar yorulduk?
hangi haber bülteninde unuttuk gülmeyi?
hangi kalabalık
kalbimizi bu kadar tenhalaştırdı?
ben yine de inanıyorum
bir yerlerde hâlâ güzel insanlar var
gece vardiyasından çıkan bir işçinin cebinde
bir öğrencinin yarım kalan kahkahasında
ya da sokak köpeğine su bırakan bir çocuğun ellerinde
çünkü hayat
bütün kötülüğüne rağmen
bazen bir insanın omzuna dokunmasıyla değişiyor
ve aşk
hâlâ dünyanın en devrimci ihtimali gibi duruyor içimizde.