Bir gün bütün aynalar kırılacak,
ve ruhun kalacak yalnızca sana.
Ne Tanrı’nın nefesi,
ne kalabalığın haykırışı,
ne de korkunun ezberlettigi isimler...

O gün anlayacaksın:
İnsan, kendisinden kaçtığı kadar küçülür.

Ben karanlık yönümü sevdim,
çünkü ışık bana hep başkalarının yolunu gösterdi.
Karanlıkta ise
kendi yanlızca kendi sesimi duydum.

Düştüm.

Ama her düşüşümde
yerden bir parça dünya kaldırdım
ve kendime yeni bir gökyüzü yaptım.

Bana “itaat et” dediler.
Güldüm.

Çünkü zincirin en ağır olanı
demirden yapılmaz;
insanın kendi zihninde taşıdığı korkularıdır.

Bana “yalnız kalırsın” dediler.
Kaldım.

Çünkü bazen bir insanın yanında
bin kişi vardır da
kendi ruhu yoktur.

Ben yalnızlığı seçmedim;
yalnızlık beni seçti.

Ve onun sessizliğinde öğrendim:
Kendini bulmak,
kendinden vazgeçmeyi göze almaktır.

Ey insan!

Kendine acıma.
Kendi yarandan korkma.
Çünkü seni başkalarından ayıran
en derin çizgi,
taşıdığın yaralar dır.

Yıkıl!

Ama başkasının enkazı olma.

Öl!

Ama eski benliğinin içinde
çürüyerek değil.

Ve yeniden doğ..
sana verilen isimle değil,
kendi benliğinle seçtiğin adla.

Çünkü hayat,
yaşamak değildir yalnızca.

Hayat,
kim olacağına karar verme cesaretidir.