Huzne bir cevabın şiddetle yoğrulan sorgusu olmalı
Ne diye kanatları koparılır kuşların anlamam
Isırılarak içilen su görmediğim gibi karar verdim
Bu yaşamak; yaşamak olmuyor
Çıngıraklar var,
Aşk diye bağıran seyyar cinsiyetsiz sürtük eller
Sürekli bildirimler, ara beni sevişsincikler
Sözler uyarlıyorum oysa, kabahatsiz ve uyumsuz
Bir kılıç ya da seyf aynı kelime sanıladursun
Ne fark eder denilemez
Her bir mana başka bir kederle öğrenilir
Çukur ile mezar arasında kalan boşluğu ölçmeli
İnsancağızlar üremekle meşgulken ölümü de bilir
O vakit ne fark ne konfor kalır gerilerin içine
Söylentiler doğruysa sevdalanmışım,
Aklıma henüz varmadığımdan kalbime iman ettim
Secdesi yitik pervasız bir tilavetin içinde
Düşündüğümü bildim insan zikrinin kulluğunda
Pesadet bir düşle ziyanı bölüşürken nefes nefese
Azrail ile Mikail’in kardeş olmadığını öğütledim kendime
Sarsılmadım, yoksa niye iman edeyim
Kar beyazı sütün kan içinden süzüldüğü kadar kibirliyim
Teselli ediyorum, bu defa cinleri dinlerken gördüm
Bir masaldan çok uzakça
Sözleri aşka bırakmak gerekmez her şiirde
Işıklar ağacı emzirirken, alevler tüm evreni yiyebilir