Sirk kurulmuş meydanlara,
palyaço aramayın;
kravat takmışlar.

İp cambazı bütçeyi dengeliyor,
aşağıda açlık alkış tutuyor.
Sunucu bağırıyor:
"Her şey yolunda!"
Mikrofonun pili yalanla çalışıyor.

Bir adam çıkıyor kürsüye,
cebinde bin vaat,
hiçbiri fiş kesmiyor.
Kalabalık alkışlıyor.
Çünkü alkış,
bu memlekette düşünmekten ucuz.

Muhalefet de gelmiş...
Yangını söndürmeye değil,
dumanın rengini tartışmaya.
Biri "gri" diyor,
öteki "füme."
Ev çoktan kül olmuş,
onlar boya kataloğu karıştırıyor.

Gazeteci yazmıyor,
hesap yapıyor.
Akademisyen konuşmuyor,
rüzgârın yönünü ölçüyor.
Vicdan ise
iş arıyor.

En çok da bize gülüyorum.
Kasabı alkışlayıp
etin pahalı olmasına şaşırıyoruz.
Aynayı kırıp
yüzümüzü düzelttiğimizi sanıyoruz.

Sonra çocuklar soruyor:
"Doğru nedir?"

Cevap veremiyoruz.
Çünkü doğrular,
çoktan sponsor bulamamış.

Bu sirkin bileti pahalı değil.
Yalnızca bedeli ağır:
Bir ömür susmak,
bir nesil unutmak,
ve sonunda
kendi alkışımızın altında ezilmek.

Perde kapanınca
kimse palyaçoyu aramasın.
O, çoktan
seyircilerin arasına karıştı.