Platoniktir aşk,
Mesafeler sessiz bir duvar,
Hükmü verilmiş bir vedanın soğuk gölgesi.
Hayatından siler seni, her izde bir sızı var,

Kapanır yüzüne, o tanıdık gönül kapısı.
Ama kalp durmaz, arar kendine ince bir yol,
Kilitli kapıların ardında, bir çatlak sızısı.
Güneşin vurduğu o küçük boşluktan dol,
Sessizce süzülmek istersin, bir veda yazısı.

Sen bir gölge gibi, usulca sızmak istersin,
Hangi silgi silebilir, ruha kazınan izi?
O istemese de, sen bir ömür bekler durursun,
Aşk, o daracık çatlaktan seyretmektir denizi

Platoniktir aşk,
Sessiz bir infaz gibi,
Varlığını kazır kendi dünyasından.
Bir silgi lekesi kalır geriye sadece,
Düşer adın, onun kurduğu rüyasından.

Hayatında seni istemez, kapıları örter,
Mühürlenmiş bir geçmişin soğuk nefesidir.
Ama kalp durmaz, o ince yolu arar,
Sızmak, o katı sessizliğin tek çaresidir.

Duvarlarda bir çatlak, bir iğne ucu kadar,
Görmediği bir boşluktan süzülmek istersin.
Bir toz zerresi olup konmak omuzlarına,
Hiç bilmediği bir duada çözülmek istersin.

Siler seni, evet, her harfini tek tek,
Oysa sen o çatlaktan içeri dolan ışıksın.
İstemese de gölgenle dokunursun hayatına,
Çünkü sen, bir boşluğa bile aşık olansın.

Platoniktir aşk,
Sessiz bir infaz hükmü gibi,
Varlığını kazır kendi dünyasından, ilmek ilmek.
Bir silgi lekesi kalır geriye, puslu ve eski,
Zordur onun kurduğu rüyadan sessizce gitmek.

Hayatında yerin yoktur, kapılar mühürlü bir kale,
İstemez seni, adını her nefeste biraz daha siler.
Ama kalp durmaz, o ince yolu arar binbir hayale,

Kilitli kapılar ardında, sadece çatlaklar gülümser.
Görmediği o daracık boşluktan süzülmek istersin,
Bir toz zerresi olup konmak, sığmak istersin hayatına.
Hiç bilmediği bir duada, görünmezce çözülürsün,
Seni sildikçe, sen daha derin sızarsın hatırasına.

Çünkü sen, bir boşluğa bile aşık olansın;
O reddettikçe, o küçük çatlaktan sızan sönmeyen ışıksın.
Öyle işte