Bazı akşamlar içimi garip bir his kaplar
 Gelişinden bellidir
 Gece, hüznün gecesidir 

Saatler ilerler 
Gözlerim hariç bütün gözler 
Uykunun o tatlı ağırlığına yenik düşer 

Yalnızlığın siyahı, gecenin siyahına karışır 
Kara bir sis olur çöker üstüme 
Ortalık tamamen siyaha büründüğünde 
Gönlüm görür herşeyi 
Maziyi, yitip gidenleri
 
Bir sızı başlar yüreğimde 
Tanıdık bir sızı 
Ne zaman kapandı desem daha da derinden hissedilen.
Bir türlü kabuk tutmayan.
İhanet bıçağının yüreğimdeki gizli yarası 

Bu yara, bir sevda ihaneti değil 
Başka ihanet...
Dedim ya, bir türlü kabuk tutmaz 
Merhemi de bulunmaz bir yara 

Gizli gizli kanar durur derince 
Sessizlik kimsenin duymadığı 
Kulaklarımda yankılanan bir çığlık olur 
İçime işler...
Saatler daha da ilerler 
Bir hüzün gecesi daha gözyaşlarıyla biter 

Sonra...

Derinden bir ezan sesi duyulur 
Sessizliğin çığlığını dindirir kulaklarımdan 
Tan yeri ağarmaya başlar 
Gecenin siyahı yavaş yavaş saklanır gölgelere
 
Güneş kendini göstermeden, tatlı kızılını akıtmaya başlar hevesle 
Bulutlar neşelenir 
Işık oyunları oynarlar gökyüzü sahnesinde
İlahi rahmet sağanak olur, yağar yeryüzüne 

İçimdeki hüzün, yerini derin bir huzura bırakır 
Bütün mahlukat ve tüm sevdiklerim 
Dönerler mana aleminden 
Dünya alemine...

Bense şükrederim herşeye 
Gecenin mahçubiyetiyle 
Yeni umutlar yeşerir gönlümde 
İlahi bir sevinçle başlarım yepyeni bir güne...