Özlemek
bir fotoğrafın köşesine takılı kalmaktır
gülüşüne bakıp
o anın artık yaşamadığını bilmek
Bir ses kaydını açıp

iki kelimeyi defalarca dinlemek
sanki sonu değişecekmiş gibi
sanki bu kez kalacakmış gibi
Özlemek

insanın kendi içine sürgün edilmesidir
Kalabalıkta yürürsün
kimse fark etmez
ama sen

içinde yıkılmış bir ev taşırsın
Duvarları seninle konuşan
pencereleri hep kapalı
ışığı çoktan sönmüş bir ev
Gece olunca

acı daha dürüst olur
Yastığa başını koyarsın
ve bütün güçlü yanların
tek tek dağılır
Bir mesaj yazarsın
silirsin

yazarsın
silirsin
en sonunda
hiçbir şey göndermeden
kendini eksiltirsin
Özlemek

insanın elinden hiçbir şey gelmemesidir
Ne gidebilirsin
ne çağırabilirsin
ne unutabilirsin
Sadece

beklersin
Ama aslında
neyi beklediğini de bilmezsin
Belki bir mucizeyi
belki bir sesi
belki sadece

içindeki bu yangının dinmesini
Bazen aynaya bakarsın
gözlerin yorgun
biraz daha sessiz
biraz daha yaşlıdır

Çünkü özlemek
insanı içten eskitir
Kimse görmez
ama sen bilirsin
Bir şarkı çaldığında

kalbin neden hızlanır
bir isim duyduğunda
neden boğazın düğümlenir
İnsan

özlerken yalnız kalır
En çok da
anlatamadığı için
Çünkü kimseye
birinin yokluğunun

bu kadar ağır olabileceğini
tam olarak söyleyemezsin
Ve işte o an
gözlerinden süzülen yaş
sadece bir hatıra için değil
Bir daha asla
aynı olmayacak olan
kendin içindir.