Senden sonra kayboldum,
sanki ismim yavaş yavaş silindi dünyadan.
Kalabalıkların içinden geçtim

ama kimse bana değmedi.
Konuşmalar oldu, sesler vardı,
fakat hiçbiri içime ulaşmadı.
Unutuldum sandım.

İnsan bazen gerçekten unutulmaz,
sadece sorulmaz hâle gelir.
Ben de sorulmayan bir hâle dönüştüm
anlatacak çok şeyim vardı

ama dinleyecek bir nasılsın yoktu.
Günler geçti,
sabahlar birbirine benzedi.
Uyanmak alışkanlığa döndü,

yaşamak ise biraz mecburiyete.
Kendime bile yabancılaştım bazen,
aynaya bakınca tanıdık biri çıkmadı karşıma.
Oysa ihtiyacım büyük şeylere değildi.

Ne uzun cümlelere,
ne yaraları anlatmaya.
Sadece içten gelen küçük bir soru:
Nasıl­sın?

Çünkü insanı hayatta tutan bazen
bir el değil,
bir hatırlanmadır.
Birinin aklından geçtiğini bilmek,

hâlâ bir yerde var olduğuna inanmak.
Ben senden sonra
susmayı öğrendim.
Eksilmeyi,

yavaş yavaş içime çekilmeyi.
Ama en çok da şunu anladım
İnsan kırıldığı yerden değil,
sorulmadığı yerden yorulur.

Ve ben,
bütün bu sessizliğin içinde
sadece bir nasılsına
ihtiyaç duydum.