vahide hanım

yaz yine yaklaşıyor
hiç acele etmeden
hiçbir yere yetişmeye çalışmadan
yaprakların omzuna usulca dokunarak

insan bazı mevsimlerde
kendi sesini daha çok duyar
ben de öyleyim

pencereyi açtım
içeri serin bir akşam doldu
çayın buharı camı buğulandırdı
adınızı o buğunun üstüne yazmadım
ama aklımdan geçirdim

vahide hanım

hayat dediğimiz şey
uzak evlerle yakın evler arasında gidip gelmekmiş
kimi kapılar hep kapalı
kimi kapılar aralık ama cesaret istemiş

ben çoğu zaman
kapının önünde duran oldum
ne içeri girebildim
ne tamamen gidebildim

yaz konuşur bilirsiniz
yüksek sesle değil
dal kırılmadan
toprak incinmeden

ben de size öyle konuşmak isterim

ama insanın
kendi içine konuşmasının da bir utancı var
sanki yakalanmış gibi
sanki fazla görünür olmuş gibi

bazen kendi cümlelerimden utanıyorum
yüksek sesle söylesem küçülecekler
susarsam içimde büyüyecekler

içine konuşmak
bir kapının arkasında ağlamak gibi
kimse duymasın isterken
birinin duymasını istemek gibi

vahide hanım

öyle büyük meselelerim yok
dünyayı değiştirmek gibi
bir kalbi hafifletebilsem
bir omuzdaki yükü yarım kilo eksiltebilsem
bana yeter

insan bazen
varlığını bir işe yaramakla ölçüyor
ben de o yanılgının içindeyim belki

ama şunu bilin isterim
niyetim gürültü değil
niyetim yer etmek değil
niyetim bir günün sonunda
içinizden geçen küçük bir rahatlık olmak

yaz yaprak döker
ağaç şikayet etmez
toprak ses çıkarmaz

belki biz de
fazla konuşmadan
fazla hesap sormadan
yan yana durmayı öğrenmeliyiz

vahide hanım

ben kırmızı bir aceleyle büyüdüm
çabuk inandım
çabuk kırıldım

siz hep yeşil kaldınız bende
serin
sabırlı
kök salmış

yazın en güzel tarafı
hiçbir şeyi zorlamamasıdır
olanı olduğu yerde bırakır

ben de sizi
olduğunuz yerde
olduğunuz gibi
bırakmayı öğreniyorum

mektup yazmak
insanın kendi içine konuşmasıymış biraz
ve ben
bu konuşmanın utancını
ceplerimde taşıyorum

siz okuyun ya da okumayın
ben yine de yazıyorum

çünkü bazı sözler
söylenmezse eksik kalıyor

yaz akşamı uzuyor
ışık azalıyor
ama karanlık korkutmuyor artık

insan bazı insanlara
yakın olmasa da
iyi dilek bırakabiliyormuş

ben de size
yazdan bir serinlik
bir avuç yeşil
bir parça sükunet bırakıyorum

gerisi
zamana kalsın
vahide hanım