Kavuşmak değil niyetim,
onu nasip sayıp
kısmetin üzerine yıktık tüm suçları.

Kendimle baş başa kaldım.
Anlamak güzeldir diyorlar yarim,
anladım...
Eski bir zamanda,
o güzel günlerde kaldım.

Sen yeni bir günün,
bilinmez bir umudun okyanusundaydın.
Ben ise kıyısında bekleyen,
dalgalara adını fısıldayan bir yolcu.

Yoruldum artık
beni anlamanı istemekten.
Sana anlatamadıklarımı
gecelere anlattım,
sessizliğe anlattım,
kendime anlattım.

Tanrı’ya dualarımda
sadece iyiliğini istiyorum.
Çünkü sevmek,
hep bana bir beden büyük geldi.

"Seneye de olur kalbimize," diye başladık da
olmadı.
Hep büyük geldi bu sevda,
iki insanın taşıyabileceğinden daha büyük.

Senden sonra çekildim
o bilgelerin köşesine.
Saatlerce tartışıyorum
senmişçesine kendimle.

Bazen seni savunuyorum,
bazen seni kırdığım yerleri düşünüyorum.
Bazen hak veriyorum gidişine,
bazen de içimde kalan boşluğa.

günün sonunda anlıyorum ki;
bazı insanlar bizim olmaz,
ama kalbimizin en güzel yerinde yaşarlar.

Ben hâlâ oradayım yarim;
biraz hatırada,
biraz duada,
biraz da senden geriye kalan
o güzel günlerin gölgesinde...