KALBİNDEN SEV BENİ

Galubela’dan başlar benim sevdam…
Ruhların “Evet” dediği o ilk ışıktan.
Daha toprak bile ten olmamışken,
Adın kaderimin alnına yazılmıştı.

Ben seni
Bir ilk nefes gibi bildim,
Bir yasak meyvenin gölgesinde titreyen
iki kalbin ürkek çarpıntısı gibi…

Bir cennetten düşüş varsa bu dünyaya,
Ben o düşüşte elini arayan adamım.
Toprağa sürgün edilen bir aşkta
İlk yalnızlığı senin adınla tattım.

Sonra çağlar geçti…
Çöller büyüdü aramıza.
Ben susuz bir sevdalı gibi
Adını sayıklayarak yürüdüm.
Bir çölde bir çığlık oldum,
Bir dağda yankı,
Bir şehirde delilik…

Herkes bana “vazgeç” dedi.
Ben sana yürümeyi seçtim.
Taş olsam da,
Yanıp kül olsam da,
Bir ateşin içinden geçer gibi
Adına doğru koştum.

Ben dağı delen adamın inadıyla sevdim seni.
Ben çölü mesken tutan bir divanenin sabrıyla.
Ben bir yangının ortasında
“Adı aşk olsun” diye haykıran
Kül kokulu bir kalple…

Ve sonra…
Bir gece.
Bir viraj.
Bir çığlık.

Gökyüzü ikiye ayrıldı sanki.
Far ışıkları gözlerini söndürdü.
Zaman kırıldı.
Benim kalbim o an
Seninle birlikte durdu.

Şimdi her sabah
Eksik doğuyor güneş.
Her gece
Bir yarım ay gibi asılı kalıyor içimde.

Sana yetişemedim.
Ne dağlar vardı bu kez önümde
Ne çöller.
Sadece bir saniye…
Bir saniye geciktim hayata.
Toprağın başında diz çöktüğümde

Anladım…
Bazı aşklar kavuşmak için değil,
Ebediyete yazılmak için var.
Şimdi sana diyorum ki:
Kalbinden sev beni…
Ellerin yoksa da dokun bana.
Sesin yoksa da fısılda ismimi rüzgâra.
Bir yağmur damlasında
Bir kuşun kanadında
Bir yıldızın kayışında

Gel…
Ben seni hâlâ ilk günkü gibi seviyorum.
Topraktan yaratılmış o ilk adam gibi şaşkın,
Sürgün edilmiş ama vazgeçmemiş gibi.

Eğer bir gün
Göğsümdeki bu sızı diner de
Ruhum senin kapına varırsa,
Bil ki ben yine aynı cümleyi söyleyeceğim:

Galubela’dan beri
Sana aşığım.
Kalbinden sev beni…
Çünkü benim kalbim
Seninle birlikte
O kazada
Hâlâ orada çarpıyor.