Ne gözleri güzeldi nede söz özel,
Hayatı yalanla geçmiş olsada,
Bir dili vardi zalimin dersin tam gazel..
Herşeyin farkındaydım amma,
şu garip gönlüme söz geçiremedim..

Hiçbir yalanı cehaletten yemedim.
Ama kalp dediğin kör bir mahkûm,
Hakimi akıl olan davadan kaçıp
Kendi celladına teslim oldu,
Ben onu durdurmayı beceremedim.

Geceler şahidimdir,
Kaç kez kalbimi susturdum, sayamadım.
Bir ihtimal “belki değişir” diye
Kendi aklıma bile inanamadım,
Bu davadan beratı almayı beceremedim.

Ben yarayı sararım sandım,
Meğer yaranın kendisiymiş o.
Her gördüğüm yerde yol değiştirsemde ,
Nazar mı büyü mü anlamadım ,
Gözümü gözünden almayı beceremedim.

Ne bir vedası oldu ne de açık bir suçu,
Hep yarım cümleler, eksik bahaneler.
Ben tamamlamaya çalıştıkça
Bir yanım eksildi, bir yanım sustu;
Kendimden vazgeçmeyi fark edemedim.

Şimdi kalbim bir dosya rafında,
Üzerinde toz, içinde eski bir ad.
Ne açabiliyorum ne de kapatabiliyorum,
Adalet mi bu, yoksa alışkanlık mı bilmem;
Bu mahkûmluğa itiraz etmeyi beceremedim.

Ne söylediğine kandım,
Ne sustuğuna inandım.
Doğruyu bildiğim hâlde
Yanlışa daldım.
Kalbimi aklın önüne koydum da
Bedelini ödememeyi beceremedim.

Şimdi ne bir isyan kaldı içimde
Ne de temiz bir vazgeçiş.
Sadece yorgun bir kabulleniş var,
Adını koyamadığım bir eksiliş.
Unuttum desem yalan olur,
Hatırlamamayı da beceremedim.

Bazen kızdım kendime,
Bazen de sustum.
“Bu son” dedim,
Ama:
Hep başa döndüm.
Gitmem gereken yer belliydi ama
Gitmeyi bir türlü beceremedim.

Kadir TURGUT