Arayan sen olunca
Sesim titrer
Heyecanım ayaklarıma dolaşırdı...

Duygularımı sana yansıtmaktan
Ya da senin fark etmenden
Bir hayli çekinirdim.
Açıkçası kınanmaktan korkardım
Söyleyebileceğin olumsuz sözlerin
Acısı erken düşerdi yüreğime
Ve yüreğim o an hezimete uğrardı.

Sevdaya dair herşeye
Büyük endişeler yüklerdim.
Sanki aşk ayıplanacak,
Sevgi suç sayılacak,
Ve benim kalbim hüküm giyecekti sanki.
Ya da ben öyle hissediyordum.
Senli hayallerin gölgesinde
Tutsak kalacağımı bilirdim.
Bilirdim de içimden adın geçince
Yağmurun buluta
Gecenin aya tutulduğu gibi
Daha da çok tutulurdum sana.

Seninle konuşmak
Gelişigüzel cümlelerle
Her konuda hüküm yürütmek
İyi geliyordu bana

Yeter ki sesi sesime değsin,
Varsın benim sevdiğim gibi
O beni sevmesin diye iç geçirirdim.
Sesinin her tınısında
Bir mum misali eriyip tükenirdim.
Sen bunu bilmezdin.

En çok da o tatlı gülüşün yok mu
Ah o gülüşün
Beni benden alırdı
Ve bir kez daha düşerdim aşk ateşine

Biliyordum, sen başkasını seviyordun.
Geçmişte kalan bir aşk diyordun
Ne önemi var ki
Her ne kadar geçmiş desen de
Gözlerin hala maziye dalıyordu.
Görüyorum ki geçmemiş
Hiç bitmemişti.
Ya da benden daha yakındın ona.
Ne bileyim işte...

Onun adını sormaya cesaret edemezdim.
Papatyaları çok sevdiğini iyi biliyordun mesela.
Kıskanırım diye
Dilime dolamazdım onu ve papatyaları.
Söz konusu aşk olunca uzun uzun susardın.
Belki sen de hissediyordun
Biliyordun belki de
İçimdeki gizli yangını.
Belki incitmekten,
Belki de kırmaktan korkuyordun beni.
Ve sen güzel susuyordun.

Korkma, gülüşü güzelim çekinme
Benim ömrüme girenler de
Ceketini alıp gidenler de
İlk zamanlar kırmamaya yeminliydi.

Her sabah
Günaydın dediler.
Nasılsın? diye sordular.
Sonlarını sen de bilirsin
Ama başlangıçlar bir başka güzeldi.
Hem de aşka inandıracak kadar güzeldi.

Herkes alacağını aldı
Ya da almaya çalıştı ve gitti.
Giderken sanki ben hiç olmamışım gibi
Hepsi de mağrurdu.
Ne bir veda, ne de bir elveda.
Sessizliği kalkan yapıp kendilerine
Anlayacağın çok güzel gittiler.

Kimi zamanımı
Kimi duygularımı
Kimi de umutlarımı çalıp gitti.
En çok zoruma giden
Ne oldu biliyor musun?
Kadın olmanın utancını bırakmalarıydı.

Şimdi, sana olan duygularıma
Neden duvar ördüğümü daha iyi anlıyorum.
Aslında utanmaktan
Ya da kınanmaktan
Ya da senin onu sevme ihmalin
değilmiş korkularım.
Gidenlerin bıraktığı
İçimde kabuk tutmayan yaralarmış

Çoğu zaman
Sana olan sevgimle yüzleşmek yerine
Aynada gördüğüm acı yüzle dertleştim
Her gece kaybettiğim uykularla yaka paça kapıştım.
Güneşin doğuşuna herkesten önce şahit oldum.
Çünkü ben sana dair düşlerimi
Uyurken değil, yanıkken gördüm hep
Uyanıkken...


Bir ara kendi kendime dedim ki...
Yapma, yine yanılacaksın
Hayallerin hüsrana uğrayacak.
O papatyaların kokusu
Asla eline sinmeyecek
O seni sevmez, istemez o seni.
Kendine gel, ey kadın! Kendine gel.
Ama kendime gelemeyeceğimi biliyorum.
Sessizliğin içinde
Senden sakladığım hislerle
Akıl almaz düşüncelerime
Koca bir dünya kuruyordum.

Biliyorum…
Umuda yürüyen bu yolun sonu
Hüsranla biten çıkmaz bir sokak.
Yine de vazgeçmiyorum sana doğru
Bir adım atmaktan.
Ve bir su misali akmaktan
Vazgeçmiyorum...