Aynaları kırıp içinden karanlığa yürüdüm.
Gün ışımıyor aydınlık düşmüyordu.
Şafak söktü sökecek diye umut ederken
Uzun boylu, omuzları geniş acılarda yüzüp
İçimin dehlizlerinde boğuldum.

Düştüğüm derinlikte
Dilimin ucuna bir şeyler geliyordu tutunmak için.
Kimse bilmesin kimse duymasın diye
Boğazımdaki karanlık koridordan
Yüreğime akıttım ismini.
Oysa bütün uzuvlarım
Tüm benliğiyle seni zikrediyordu
Huzura teslim olmuş bir abid gibi...


Yol bilmez iz bilmez düşüncelerimde
Sana şiirler, mektuplar
Dahası öyküler yazıyordum.
Takvim yapraklarının hızlı hızlı değiştiğini görebilmek
Zamanın akışına yetişemediğim anlarda,
Yaşamın renklerini,
Pembe ve beyazdan yana,
Yaşamak istiyordum satırlarımda.
Ve siyahını sildiğim anılardan
Bahsetmek istiyordum sana.

Dalgalı bir deniz kıyısında
Yeniden seninle gülmeye başlayıp
Yakamozlar eşliğinde hayallerime sığınmak istiyordum.

Bir taraftan
Yüzümdeki gölgeli düşünceler dağılırken
İçimde minik bir umut ışığı…
İlginçtir ki;
Cümlelerin arasında kayboldukça
Gözbebeklerim büyüyor.
Heyecanım canımın içine sığmazken
Kalbim yerinden fırladı fırlayacak, sezinliyorum…

Ellerimin içinde,
Kırık bir kadeh gibi geçmiş günler.
Kırık parçaları tutmak yerine,
Dağılmalarına müsaade etmek,
Ellerimde açılan yaraları sarmama,
İzin verecekti biliyorum.
Ama kıyamam
Senli günlerimi parçalara bölemem…

Aklımda kaldığınca suretin
Resmini çiziyorum şiirlerimin üst sayfasına.
Bağını koparıp gittiğin ellerine
Demli bir çay veriyorum.
Vedâbaz dudaklarına bir sigara tutuşturdum.
Sevdiğin hüzünlerimi koydum önüne.
“Ahirim sensin” diyor dinlediğimiz türkü,
“Ahirim sensin!”

Öyle güzel bir manzarasın ki
Daldığım yerden can buldu hayalin gözlerimde
Dudağında yanan ateş,
Ha düştü ha düşecek avuçlarıma.
Bir kez daha yakma bu canı,
Bağışla diyemiyorum
Ateşinde yanmak bu kadar güzelken.

Bu yazdıklarım
Belki şiir, belki de roman.
Alacası düşmüş bir akşamda
Ben seni sana yazdım yine
Suskunluğuma şahitlik eden sözcüklerimle.

Oysa ki sen, hayalimde bile
Dilinin kılıcını kırılıncaya kadar
Kalbime batırıyorsun
Öldüren sözlerinle.

Yine de vazgeçmiyorum seni yazmaktan
Daha da çok sarılıyorum hayallerime.
Kırılsam da kızmıyorum kalemime.
Sen de bilirsin ki
Bir gün elbet
Gerçeğe dönüşecek
Mısralarımda can bulan hayalin.
Beklemekteyim.



Hüzünlükent Narin