Leylak zarifliğinde bir şiir.
Sevgilerimle 🌷🍀

İşte böyle bir şey ölüm
Sevgili/m
İstanbul
Ve onun konçertosu
Kaç Haziran geçerse geçsin
Gitmiyor burnumdan
Mor leylakların kokusu iyi bir veser olmuş

Mevsimler geçişleriyle, doğal imgeleriyle leylak ve martı imgeleriyle sanki bir İstanbul masalı dinledim usta şairenin kaleminden. Kutluyorum yürekten. saĞLık ve sıHHat dileklerimle, saygılar selamlar

Kalemdaşım,

“Ölü Leylaklar” yalnız bir şiir değil; İstanbul’un sokaklarına sinmiş hatıraların, gençliğin, hüznün ve umudun iç içe geçtiği bir iç monolog gibi… Baştan sona hem bireysel hem şehirli bir melankoli taşıyor.

Balat’ta sabahlamak, Üsküdar’da karı görmek, martılarla simit paylaşmak… Bunlar yalnız mekân değil; ruh hâlinin coğrafyası olmuş. İstanbul burada bir şehir değil, alnı mosmor bir insan gibi. “Haziran’da don gördü ya bu yürek” dizesi, mevsimleri altüst eden bir iç kırılmayı öyle güçlü veriyor ki; ölü leylaklar artık çiçek değil, donmuş umutların sembolüne dönüşüyor.

Gençlik bölümü çok zarif…
“Mor bir leylağın kokusunda eritirdim gurbetliği” derken hem saflık hem inanç var. Ardından gelen büyüme farkındalığı ise şiiri başka bir derinliğe taşıyor:

> “Büyümek
Her detayı
Olduğu gibi görmekmiş…”



Bu kabul, şiirin kırılma anı gibi. Masumiyetle gerçek arasındaki o ince çizgi burada belirginleşiyor.

“Hayır Rodrigo / Anneler hep haklıdır” çıkışı ise beklenmedik ama çok yerli yerinde. Birden şiirin yönü değişiyor; bireysel hatıradan evrensel şefkate geçiyoruz. “Bir annenin nefesi ölümü diriltir” ifadesi, metnin en dokunaklı yerlerinden biri. Orada şiir sadece estetik değil, vicdan oluyor.

Final ise umutla mühürlenmiş:
“Göğe kazınan tek şey / Umudun doğum tarihi.”
Ne kadar zarif, ne kadar inançlı bir kapanış…

Bu şiir;
Leylak kokusunda saklı gençlik,
İstanbul’un hüznü,
Donmuş mevsimler,
Bir fincan kahvede dirilen anneler,
ve en nihayetinde
Buzlar erimese bile var olan umut…

Kaleminize sağlık. Bu şiir okunmuyor sadece; koklanıyor, üşütüyor, ısıtıyor ve en sonunda insanın içine mor bir iz bırakıyor.

Tek kelime ile nefis

Güzel anlamlı bir şiir olmuş tebrik ederim başarılarınızın devamını dilerim selâm ve saygılarımla

Şiir, İstanbul’un hüzünlü atmosferi ve mor leylakların nostaljik kokusuyla geçmişi ve büyümeyi hissettiriyor.

Martıların masum bakışları ve paylaşılan simitler, küçük anların büyüklüğünü hatırlatıyor. Buz pistinde dans eden balerin gibi, hayatın ritmini bulmak bazen sabır ister. Haziran’da don görmüş yürekler bile, sevgi ve umutla yeniden çiçek açar.

Yüreğinize sağlık, güzel bir eser okudum. Tebrik ederim, nice güzel eserlerde görüşmek dileğiyle. Selam ve saygılarımla.

Tebrik ediyorum değerli kalemi. Güzel bir şiir okudum.