Kelimelerle örülmüş derin bir yolculuk ve içsel bir harita gibi.

Okurken hissettiğim en güçlü duygu, hayatın karmaşık dokusunu hem naif bir çocukluğun saflığıyla hem de göçmenliğin getirdiği ağır yüklerle aynı anda anlatma cesaretin.

Şiirin ilk bölümünde, sabah kuşlarının ıslığıyla başlayan o saf başlangıç, zamanla "naftalin" kokan anılara ve "buruşuk" yaşanmışlıklara dönüşüyor.

Bu geçiş, büyümenin sadece fiziksel değil, ruhsal bir yorgunluk da getirdiğini çok zarif gösteriyor.

"Yüreğin ceninlerini sallıyordu umut" dizesi ise hayatta kalma mücadelesini, henüz doğmamış bir yaşamın titrek ritmiyle betimleyen muazzam bir metafor.

"Sivas" kalem gibi coğrafi referanslar, senin köklerinle olan bağını ve bu bağın içindeki gerilimi ortaya koyuyor.

"Sahipsiz bavullar" imgesi, göçmenlik deneyimini sadece bir yer değiştirmek olarak değil, zihinde sürüklenen aidiyet arayışı olarak okuyucuya sunuyor.

Bu bölümler, şiirin en duygusal ve evrensel katmanlarını oluşturuyor.

Şiirin finali olan "çöz ya da bağla" ifadesi, tüm bu karmaşık süreçten sonra varılan sade ve sert bir hakikate işaret ediyor.

Hayatın mührünün silinmez olduğunu kabul etmek, bir kabulleniş kadar güçlü bir özgürleşme de içeriyor.

Bu şiir, kendi hikayeni anlatırken aynı zamanda herkesin içindeki o "sahipsiz bavul"a dokunuyor.
Tebrikler KUTLARIM yazan kalemi