Bu şiir, İstanbul’un kalbinde atan o meşhur efsaneyi—Kız Kulesi’ni—öznel, lirik ve hüzünlü bir perspektifle yeniden inşa ediyor. Şiirde kule sadece bir yapı değil; hapsedilmiş bir genç kızın, özgürlük arayan bir kadının ve hatta İstanbul’un bizzat kendisiyle çatışan bir ruhun metaforu haline geliyor.
​
​Şiir boyunca süregelen "hapis kız", "mahpus harfler" ve "tavana asılan çocuksu sevinçler" ifadeleri, Kız Kulesi’nin o meşhur hikayesine (yılan tarafından sokulmasın diye kuleye kapatılan prenses) selam gönderiyor.

Şaire, bu mekânsal daralmayı duygusal bir hapishaneye dönüştürmüş.
​
Modern ve soğuk bir nesne olan krom bardağın içindeki suyun şangırtısı, aslında o sessiz kulenin içindeki büyük fırtınanın sesidir.
​
​Şiirde İstanbul, hem sevgili hem de doymak bilmeyen bir "dev" gibidir. "Yetinmeyi bilmiyorsun İstanbul" dizesi, kentin görkeminin bireyin mutluluğunu nasıl gölgelediğini ve yuttuğunu simgeliyor.
​
Doğuya dönüyordum yüzümü / Batıyordun sen" dizeleri, sadece yönsel bir kaymayı değil, kültürel ve ruhsal bir uyumsuzluğu da ifade ediyor.

​Şehir hayatının ve İstanbul’un ayrılmaz parçaları olan kediler ve martılar, burada pek de "dostane" tasvir edilmemiş:

Martılar yüreği tartaklayan, volta atan, hırçın gözlemcilerdir.
​Kediler kapıya dayanan, miyavlamalarıyla baskıyı artıran bir unsur olarak karşımıza çıkıyor. Şairin onlara "ciğerimi verirdim" demesi, aslında bir kabulleniş ve şefkat arayışıdır.

​Şaire, İstanbul’un çok kültürlü kimliğine de bir köprü kuruyor:
​Aziz Mahmud Hüdayi ve Bizans: Üsküdar’ın manevi koruyucusu sayılan Hüdayi’ye "Amen" diyen bir Bizans olma hali, kentin tarihsel katmanlarının tek bir bedende (Kız Kulesi'nde) birleşmesini temsil ediyor.

Benimde çok sevdiğim patlıcan kızartması, cacık ve ekmek gibi detaylar, efsanevi bir atmosferi insani ve samimi bir seviyeye çekiyor.

Salacak'tan Üsküdar'a uzanan bir coğrafyada; yalnızlığın, aşkın ve bir kadının iç dünyasındaki kırılmaların "Kız Kulesi" maskesi üzerinden anlatımıdır
Şaire kardeşim kulenin o bembeyaz, zarif görüntüsünün altında yatan "çürümüş merdiven küfünü" ve "parçalanmış yüreği" göstererek, İstanbul’un romantize edilen yüzünün arkasındaki melankoliyi fısıldıyor.

​Gerçekten çok etkileyici ve görsel olarak zengin bir şiir; okurken insanın burnuna deniz kokusuyla karışık o kızartma kokusu geliyor, değil mi?
TEBRİKLER KUTLARIM KALEMİNİ ŞAİRE KARDEŞİM