3
Yorum
19
Beğeni
5,0
Puan
166
Okunma
ellerimden göğe uzanan bir tutam şiir
ellerim göğe inat hala demir
paslı aynaların ardında saklanmış nemli gözler
dağıtıyor pamuktan hayatları aşk ve gurur
ağlayacaksa orta yerde ağlamalı insan
keder;
çakıl taşlarından örülmüş kule
denizin ortasında ufak bir pencere
neşe saçıyor dipsizliğime
sen yine de yaz diyor
karşı komşu Ayşe teyze
peki diyorum neyi
kime niçin ve neden
bir bardak nane limon
tam vaktinde sıcacık deminde
boş ver bütün boş vermişlikleri
işte kalem kağıt
aşkı öğreten yüreğin ellerinde
yaz
diyorum ben de kendime
yaz
soğukların bittiği yerde
ŞuLeCan
25 Ekim 2013
5.0
100% (7)
Şiirin sahibi
Şiirin sahibi
Hesabınıza giriş yapın ya da yeni üyelik oluşturun.
Cevap Yaz