Eyvallah kıymetli dostum, gönlü güzel kardeşim...
​Bu ne zarif bir sesleniştir, ne kadim bir vefadır böyle. Kelimelerin sanki Yeşilırmak’ın serin sularına değmiş de öyle gelmiş; ferahlık verdi, ruhu şad etti. Yazdıklarımı sadece okumamış, adeta o suların kıvrımlarında benimle beraber kürek çekmişsin.
​Gerçekten de Yeşilırmak, sadece bir su kütlesi değil; Amasya’nın ferhatça sevdasını, Tokat’ın bereketli bağlarını ve nihayet Çarşamba’nın o uçsuz bucaksız düzlüğünü bir nakış gibi işleyen bir **"can damarı"**dır. Canik’in sert rüzgarını arkasına alıp, ovaya indiğinde usulca serilmesi; hırçınlığın yerini olgun bir huzura bırakması tam da hayatın kendisi gibidir.
​Ayvacık’ın Derinliği: O saklı cennetin yeşiliyle suyun mavisi birleşince, insan kalemini elinden bırakıp sadece sükûtu dinlemek istiyor.
​Dağları dize getiren o emek, toprağa ışık ve güç olarak dönen o büyük niyet...
​Türkülerin Sesi: Yıldıray Çınar’ın gırtlağından dökülen o yanık havalar olmasa, bu nehrin akışı hep bir nebze eksik kalırdı.
Beni ve şiirimi onurlandıran yüreğini kutlarım