Ben Yanarken

Ben seni sevmedim sadece,
Ben kendimi sana doğru yürürken yakaladım.
Her adımımda bir gölge düştü ardıma,
Her gölgede eski bir ben vardı.

Kendi karanlığımdan geçerek geldim sana.
Kolay değildi.
İçimde susturduğum korkular
Kapıyı yumrukladı geceleri.
Ama ben kaçmadım.
Çünkü ilk kez
Sevmenin kaçmak değil, kalmak olduğunu öğrendim.

Ben yanarken büyüdüm.
Yandıkça kabuğum çatladı,
Çatladıkça içimdeki hakikat göründü.

Ben güçlü sandığım yanlarımı kaybettim önce.
Kibirimi bıraktım bir köşeye,
Gururumu dizlerimin dibine oturttum.

Ben eksik olduğumu kabul ettiğim gün
Adam olmaya başladım.
Ben suskun bir kalptim eskiden.
Atardım ama konuşmazdım.
Şimdi her atışımda bir anlam var.
Her nefesimde bir yüzleşme.

Ben seni severken
Aslında kendimle hesaplaştım.
Geçmişimdeki kırık aynaları topladım,
Parmaklarım kanasa da vazgeçmedim.
Çünkü ben biliyorum;
Sevda, kanamayı göze alanın hakkıdır.

Ben sahip olmak istemedim.
Ben layık olmak istedim.
Yanında dimdik duran bir adam olmak istedim.
Rüzgâr esse savrulmayan,
Fırtına çıksa sığınmayan.

Ben öğrendim ki
Aşk bir ateş değil sadece;
Bir terbiyedir.
Ben o terbiyeden geçtim.
Sabırla yoğruldum,
Sessizlikle olgunlaştım.

Ben geceleri kendime sordum:
“Gerçekten seviyor musun?”
Cevap kolay değildi.
Çünkü ben hevesle değil,
Bilincimle sevdim.

Ben artık korkmuyorum kaybetmekten.
Çünkü kaybetsem de
Kendimi bulduğum gerçeği değişmeyecek.
Ben seni bir ihtiyaç gibi değil,
Bir idrak gibi yaşadım.

Benim içimde artık
Bağıran bir adam yok.
Derinleşen bir adam var.
Az konuşan,
Çok anlayan.

Ben seni sevdim diye değil;
Ben seni severken kendimi tanıdım diye
Minnettarım bu duygunun ağırlığın
Yollar kesişirse yeniden
Ben sana şunu söyleyeceğim:

Ben geldim.
Eksiklerimle,
Cesaretimle,
Gerçeğimle geldim.
Ben ya
Kaçan değil,
Kalan bir adamım.
Ben yandım.
Ama kül olmadım.
Ben sevdim.
Ve o sevda
Beni ben yaptı.