Kadınım

Sen, gecenin en karanlık anında bile yolumu aydınlatan yıldızsın.
Ve ben, gözlerimi kapattığımda yalnızca senin ışığında yıkanıyorum.

Her sabah seninle başlıyor yüreğim;
Kahvemin acılığı bile senin tadınla tatlanıyor.
Elimi uzatsam dokunacağım,
Ama sen, rüzgâr gibi, görünmez ama her yerde…
Ve ben, her nefeste seni içime çekiyorum.

Gülüşün, bir volkan gibi patlıyor içimde;
Saklı kalmış bütün öfke, hüzün ve yalnızlık eriyor sana bakınca.
Bir tebessümünle ömrümü harcarım;
Ve her harcadığım saniye, sana olan bağlılığımı çoğaltıyor.

Saçının her teli, kirpiklerinin gölgesi, dudaklarındaki çizgi…
Hepsi, beynimde kazılı bir harita gibi;
Kaybolsam bile bana yol gösteriyor senin varlığın.

Kadınım, seninle her gün yeniden doğuyorum;
Avuçlarımda hissettiğim o ilk günün heyecanı,
Bugün de yüreğimde yanıyor, durmadan…
Ve ben, her an seni seviyorum, haykırıyor içim:
“Seni Seviyorum!”

Sensiz geçen her saniye bile seninle dolu;
Ruhumun en derin köşelerinde,
Sol yanımda, her damarımda,
Seninle yaşıyor, seninle yanıyor…

Kadınım, sen varsan, dünya tamam.
Sensiz bir an bile, zamanın kendisi bozuluyor.
Ve ben, sana adadım kalbimi, nefesimi, hayatımı;
Çünkü sen, varlığınla
Benim en büyük, en kıymetli eserimsin.