Kibar bir yosmadır
İstanbul;
Gözleri sürmeli,
Sedası
Yürekleri dağlar,
Lirik bir şarkı gibi.

Şuh bir kadındır
İstanbul,
Yani Famfatal.
Geceye değmiştir
İpek teni,
Saçı rüzgar ve deniz kokar.

Kimi zaman bir lolitadır
Öpecek gibi yaklaşır önce,
Ansızın
Çeker kendini.
Pervasızca yaşatır hüsranı,
Onurunu kırar, acıtır içini.

Bir sigara uzatır sana,
Cazibesiyle büyüler,
Dayanamazsın,
Titrer parmakların,
Alırsın bir dal,
Alışır dudakların.

Dibine kadar içersin,
Aklını çeler,
bir de Rakı omuzlarsın,
Şeytanla yarışır hoyratlığı,
Alaz alaz yanan gecede,
Kan revan içinde sabahlarsın

Teninin kokusu sinmiştir,
Vücuduna,
Çıkarmak istersin, çıkmaz.
Sabaha karşı yakılan
Son paketten son sigara gibi
İzi kalır dudağında.

Ne istekleri biter,
Ne arzuları,
Sımsıkı sarsan da,
Kollarında,
Ürkek, telaşlı ve fettandır
Gece, iki yirmi sularında.

Bir bakışıyla,
Kendine bağlar,
Aşık eder insanı,
Sevmesen de
Terk edemezsin,
Zulada tutarsın anahtarı.

Kapıyı çarpsan da
Müstehzi gülümser,
“Nasıl olsa döneceksin,
Sana kapılar açık,
Yine beklerim,”
Der.

İşte İstanbul budur sevgilim,
Ne yakanı bırakır,
Ne de kendini verir.
Ve bu muhteşem ötesi şehir,
En çok da
Yaşanmamış aşkları özletir.