​
SEVDA ÇÖLÜNDE
​
Kendi ellerimle kurdum sehpayı.
Yorgun bir şafağın gri tülünde,
Sarmalayıp gömdüm kalben meftayı
Dolanırken aklım sevda çölünde

Önce o çocuksu gülüşler yitti
Sonrada çaresiz umutlar bitti
Her gece hayaller yoğurdu yuttu
Tükendim çaresiz gurbet elinde

​Ne vasiyet kaldı benden bir miras
Ne de bir "keşkeyle bitmez ihtiras
Zaman, çok insafsız ettim ben iflas
Dolandı sözlerim suskun dilimde

​Adımla yürüdüm bu ıssız yolu,
Kırık dökük koydu kaderim kolu
Üstüme yağarken yağmurla dolu
Boğuldu hıçkırık hüzün gölünde

​Şimdi tüm sözler boğazda düğüm
Açılmaz yollarım olmuş kör düğüm
Dedim ki hayaldir belki gördüğüm
Kayboldum hayatın ıssız çölünde

​En derin hükmünü gördüm infazın,
İçimde bir boşluk.Kalmadı hazım
Karakış içinde tükendi yazım
Acılar akarken gözüm selinde

​Yorgun kalem düştü, kâğıt sarardı,
Güneşimmi söndü dünya karardı
Veda vakti geldi, bu son ayardı
Bir Filiz yeşerdi söndü külünde
​

Derya 🌹 Filiz küyük