Seninle ilgili yazacak bir şey bulamadım;
Yine de kalem, kâğıt beni bekler.
Yazacağım dizeler zerren etmez belki,
Ama yüreğim sevdayı dışa vurmak ister.

Nazlarla dolu bir yürek bıraktın bana;
Çöl ortasında su vadeden bir serap gibi.
Umdum, elimi uzattım — naz kaydı gitti;
Meğer içimde biriken susuzluk, sendin.

Karanlıklarımda sen nur,
Fırtınalarımda sessiz bir liman.
Gözlerindeki bakış bir ad gibi kazındı üzerime;
Ruhumun taşına vurdu adı, kaldı orada.

Seni resmetsem, beyaz kâğıt utanır;
Benzetmeler diz çöker; kelimeler susar.
Bir hayal belki, görünmez bir nur;
Ama kalbimde en somut, en gerçek sensin, yar.

Ölüm anında gelen bir melek misin,
Son günlerimin en temiz hatırası mı?
Yoksa uykuda üşüyen gönlümün en tatlı rüyası mı?
Adın dudaklarımda düğümlü; hâlâ titrer.

Gözlerin değdi gözlerime;
Sonum bir çift gözden oldu öylece.
Bir bakışla kırıldı zamandan bir pencere;
Bir bakışla eksildi bütün yalnızlığım.

Ey Yaradan, bu ne ağır imtihandır?
Dokunacakken kaybolan bir serap mı o,
Uzakta titreyen bir hüzme, yoksa bilge bir hikmet mi?
Sınanan sabrım mı, yoksa imanın ağır yükü mü bu?

Şahit olsun yer ile gök:
Bir güzel gördüm uzakta.
Bu hayatta bir tek onu sevdim;
Sevda onda adını buldu — sade, keskin, gerçek.

Şayet ölürsem ve duyarsa öldüğümü,
Bir Nas, bir Felak okunsa yeter;
Berzahta dahi ruhum ferahlar —
Cennet kalbimde onun adıyla direnir.

Gidiyorum sandım; kaldım hep;
Her adımımda onun gölgesiyle yürüdüm.
Sevda bir harf değil, o bir lisan;
Var etmek için sevdim, susmak için değil.

Ve bilinsin dünya:
Bir adam vardı, gerçekçe sevdi;
Sevdi ki şair oldu, sevdi ki sınandı;
Sevdiğiyle yanıp her defasında yeniden doğdu.

Son söz kısa, ağır:
Bir çift göz yüzünden sonum oldu;
Bir çift göz yüzünden dirildim —
Ömrüm onun adıyla tamamlandı.