gitme
kapının dili var bu gece
aralığını açınca kalsın diye konuşuyor
benim sesim değil bu
benim sesim çoktan bir çekmecede unutulmuş
paslı bir anahtar gibi
her yere uyar da
hiçbir şeye ait değildir

gitme
çünkü sen gidince
evin içi birden büyüyor
duvarlar kendine devlet kuruyor
perdeler sürgün oluyor
ve ben
bardağın dibindeki su gibi
kendi şeffaflığıma boğuluyorum

bak
mutfakta soğuyan bir çay var
içinde birikmiş bütün sonralar
kaşığı çevirdikçe
sanki hayatın tadı dönüp dolaşıp aynı yere çarpıyor
bir çocuk dişi gibi sızlıyor içim
anlıyorum
bazı geceler gel demek yetmiyor
bazı geceler kal demek bile
kırık bir tabak sesi kadar kısa

ben sana
tamir edilmemiş bir yerimle geldim
dikişi atlanmış bir cümle gibi
herkes susmayı öğretmişti bana
ben konuşmayı senden öğrenmek istedim
ama konuşmak
bazen yarayı büyütür
biliyorum
yine de
susmak daha zalim

gitme
benim içimde bir mayıs var
kararmış
bir kadının yanağında unutulmuş yas gibi
ama hâlâ
bir yerlerinde çiçeklenmek istiyor
utançla değil
inatla
benim inadımın adı sensin

senin gölgende dinlenen kalbim
şimdi gövdene muhtaç
gölgeyle yaşamak
bir perdeyi insan sanmak gibi
ışık sönünce kalırsın
ben ışığın sönmesini istemiyorum
çünkü karanlık
bende çok iyi ezber

gitme
bak sigaramın dumanı bile
sana doğru gidiyor
beni yolda bırakıyor
zehir bana kalıyor
kül sana
böyle adil değil
bu gece adalet istemiyorum zaten
sadece
iki kişilik bir nefes istiyorum

gel
ama gelmek dediğin
kapıdan girip yüreğe oturmak değil sadece
gelmek
aynı akşamın içinde
aynı korkuyu paylaşmak
aynı bardaktan
aynı keşkeyi içmek
gelmek
birbirimizin adıyla
kendimizi geri çağırmak

ben adımı unuttum demiştim ya
sen söyle
benim adım
senin ağzında yeniden doğsun
bir kız çocuğunun saçını taraması gibi
düzelsin içim
biraz

gitme
çünkü gitmek
benim içimdeki bütün eşyayı yetim bırakıyor
yastığın kalbi yine yanıyor
yine yanıyor
ve ben
bu yangından
seni çağırarak çıkıyorum

kal
kapı aralığını iki kişilik açtık ya
şimdi
o aralıkta duralım
sen duvarını indirme
ben korkumu tutayım
ama birbirimizi
düşürmeyelim

kal
ben geliyorum dedim
sen de gitme de
aynı cümlenin içinde
biraz yaşayalım
çok değil
biraz

çünkü bazen
insanı öldürmeyen şey
yaşamıyor da
sadece erteliyor

ve ben
ertelemek istemiyorum
şimdi
kal