bir sabahı cebimde unuttum
bozuk para gibi ses çıkarıyordu içimde
kimse duymadı

annem balkona serdiği çamaşırlara
gizlice bir dua iliştirmişti
ben o duayı
yanlış adrese yolladım

çocukluğumun dizleri hep yaralı
kan değil
kiraz suyu akardı mahalle aralarında
oysa biz kirazı en son bayramda görürdük

bir adam oldum sonra
ceketimin iç cebinde
kırık bir pusula taşıyan
nereye dönsem kuzey eksik

akşamları gölgemle konuşuyorum
o benden daha sabırlı
ben ondan daha yorgunum

biri kapıyı çalacak sanıyorum
kimse gelmiyor
kapı yine de hafifçe aralık

belki de hayat
tam kapanmayan bir kapıdır
içeri giren rüzgarla
insanın adını karıştırır

ben adımı rüzgara söyledim
o da aldı
bir kuşun kanadına sürdü

şimdi her uçuşta
biraz ben eksiliyorum
biraz gökyüzü tamamlanıyor