VURULAN GÖĞÜN NÖBETÇİSİ

​Yine o sokağın ucundayım,
Hani o izbe kaldırımların adımlarımızı ezberlediği o yerde...
Avucumda biriktirdiğim bir avuç külle,
dilimde ise henüz tamamlanamamış,
yarım kalmış bir yeminle. Işık sandığım o serap,
şimdi gözlerimde sönmek bilmeyen bir yangın yeri.
Aşk mıydı bu,
yoksa ruhumun en derin uçurumu mu,
hâlâ ayırt edemiyorum.
Sadece şunu biliyorum:
Susamışlığım dindi ama şimdi yalnızlığın buzunda iliklerime kadar üşüyorum.
​Hatırlıyor musun o masum sabahı.?
Şöyle yazmıştım:
"Anka kuşunun kanadına asıyorum ne varsa senli..." Oysa kanatları kana bulandı Anka’nın,
yükü çok ağır geldi.
Ne kül olabildi tam,
ne de yeniden doğacak bir boşluk bulabildi.
Şimdi o kanatlarda asılı kalan her hatıra,
gökyüzünün boşluğunda sallanan birer darağacı gibi...!

İçimdeki börtü böcek telaşı çoktan dindi,
yerini sessiz bir enkaza bıraktı.
Sende olmak;
bir yangının tam ortasında, hiçbir yere kaçmadan sağ çıkmayı beklemekmiş meğer.
​Solumun kıyısına o unutulmaz dakikaları çentik çentik kazıdım.
Artık her çentik bir bıçak ağzı gibi batıyor.
Ne zamanı bağışladım,
ne de o uçurtmayı vuran eli. Sonsuz bir hınçla sardım bu paslı telleri etrafıma.
Ben o göğe gömüldüm,
o uçurtma öldü öleli...
Şimdi aldığım her nefes,
ciğerime batan bir mermi sızısı.
​Duyuyor musun o sağır sessizliği.?
Martılar bile sustu bu enkazın başında.
Sensizlik,
üzerimdeki son örtüyü de çekip aldı çocuk düşlerimden.!
Ölüm;
sadece bir son değilmiş, senin dudaklarındaki o mağrur maviymiş meğer. İçimde can çekişen o son ateş kuşunun nefesiymiş.
​Sakın pencereni açma, Dışarısı katran karası, dışarısı ihanet pususu... Görmüyor musun göğü nasıl kana buladılar.?
Seni bekleyen o son umudu, o bembeyaz uçurtmayıda tam gözlerimin önünde vurdular.

​Ben hâlâ buradayım.
Hiç bitmeyecek bir mühürle, aynı yerde...
​Göğün vurulduğu yerde, ellerim semada,
Küllerimden doğmayı değil, seninle yanmayı bekliyorum.
Bu nöbet bitmez,
bu mühür sökülmez,
Ben bitti demeden bu Anka yere inmez.
​Sanma ki tükendim,
sanma ki bittim,
Ben her gece bin kez seninle gittim.
Senin sustuğun o dilsiz boşlukta,
Sessizliğin içine bin yemin ektim.
​Ben o gün gömüldüm,
kuşlar küstüğünde,
Uçurtman vurulup yere düştüğünde.
Kıyamet dedikleri kopsun isterse;
Nöbetim sürecek son nefes düğümünde.!
​Ne bir adım geri,
ne bir feryat uzağa,
Düştü bu yürek bir kez bu kutlu tuzağa.
Sen unutsan da beni o kör karanlıkta,
Ben beklerim seni,
her şafak bu sokakta.!

Emel Abokan
25/02/2026
00:58