İçimde bir volkan var,
adı sensin.
Yandıkça büyüyen,
büyüdükçe taşan bir yangın…

Ben seni öyle sevdim ki
geceyi sabaha çevirircesine,
susuz çölün suya yürüyüşü gibi,
bir yetimin göğe bakışı gibi.

Şimdi sana sesleniyorum —
Sev de göreyim!

Ben seni Mecnun’un çöllere yazdığı ad gibi sevdim,
aklımı rüzgâra verip
kalbimi sana bırakarak…
Sen de beni o çöllerde bir serap değil,
bir hakikat gibi sev de göreyim!

Ben seni Kerem’in ateşe yürüyüşü gibi sevdim,
yanmayı bilerek,
kül olmayı göze alarak…
Sen de beni ateşten korkmadan
yüreğine al sev de göreyim!

Ben seni
ananın yavrusunu bağrına basışı gibi sevdim;
korkusuz, hesapsız, karşılıksız…
Bir annenin duası kadar içten,
bir çocuğun gözyaşı kadar gerçek…

Sen de beni
öyle koru, öyle sar,
öyle içinden geçir ki
adım kalbinin atışı olsun.
Sev de göreyim!

Ben seni
arıların peteğine sakladığı bal gibi sevdim;
emek emek,
damla damla,
sabırla ve sadakatle…
Sen de beni
o balın özündeki tat gibi
sakla yüreğinde,
sev de göreyim!

Ben seni
toprağın yağmura hasreti gibi sevdim;
her damlada dirilerek…
Sen de beni
yağmurun toprağa değdiği ilk an gibi
titreye titreye sev de göreyim!

Ben seni
gecenin yıldızlara yaslanışı gibi sevdim;
karanlığımda ışık diye…
Sen de beni
ışığın karanlığa dokunuşu gibi
tereddütsüz sev de göreyim!

Bil ki sevgilim,
ben bu sevdayı yarım tutmadım.
Ne eksik bıraktım,
ne sakladım,
ne ölçtüm,
ne tarttım…

Yüreğimi olduğu gibi koydum önüne.
Aşkımı gizlemedim.
İçimde ne varsa
adınla çoğalttım.

Şimdi söz sende…
Bu yangın tek taraflı yanmasın.
Bu sevda bir çığlıkta kalmasın.
Bu kalp tek başına çarpmasın.

Ben seni böyle sevdim işte…
Delice,
cesurca,
yanarak,
varımı yoğumu vererek…

Sen de beni
aynı ateşte,
aynı özde,
aynı sevdayla
sev de göreyim!


ALİ RIZA COŞKUN