YARIM KALANLARIN ŞİİRİ

​Ben artık geceleri konuşmuyorum azizim…
Çünkü bilirim,
bazı amansız acılar vardır insanın sesini tellere değil,
doğrudan doğruya içini yormaya yeminlidir.

Bir zamanlar,
göğsümün sol yanında çiçek açan bir kalbim vardı benim.
Şimdi dokunma,
dokunma ne olur.
Zira neresine dokunsan,
içinden hüzün dökülüyor.

​Ne çok dert,
ne çok kahır susturarak büyüdü bu bedende.
Ne çok kanayan yarayı, “geçer yahu geçer” diye diye,
Kendi ellerimle,
kendi parmaklarımla derinleştirdim.

Ve nihayet acı da olsa anladım ki eyy vefasız.
İnsan en ağır,
en tamir olmaz darbeyi,
Kalbine mülteci diye buyur ettiği o insanlardan alırmış.

​Öyle bir çekip gittin ki ardına bile bakmadan,
Senden sonra bu köhne evin odaları değil,
Ben sessizleştim,
Ben lal oldum ,
ben tükendim.

Saatler amansızca durdu,
bazen zamanın ortasında.
Bazı zifiri geceler sabaha kadar,
o dilsiz duvarlarla oturdum.

Bir tek şu gölgem şahittir,
Kaç defa kendi içimden darmadağın olup döküldüğüme…

Fakat kimse duymadı,
kimse görmedi feryadımı.
Çünkü insan,
en ağır,
en asil çığlığını ancak susarken atarmış.

​Şimdi kalkmış benden hesap soruyorsun,
sor hadi…
Kaç gece doğurur bu uğursuz aşk.?
Kaç yalnızlık ayakta tutar bunca yıl bir insanı.?

Ve kaç hatıra gerekir,
koskoca bir ömrü lime lime eksiltmeye.?
Ben sevmeyi,
o yarım kalmış sevdaların hikâyesinden öğrendim.

Biraz yorgunum şimdilerde, yalan yok…
Ama öyle sıradan,
öyle alelade bir yorgunluk sanma bunu
İçimde taşıdığım bu emanetler,
bu yükler ağır geliyor artık dizlerime.

Bir tek senin yokluğun değil bu bendeki acı,
Koskoca bir ömrün,
üstüme ansızın çöküşüdür bu.

​Ve ben hâlâ,
o giden herkesi bir bir affediyorum da,
Gel gör ki yapılan hiçbir şeyi unutmuyorum.

Çünkü bazı amansız vedalar vardır azizim,
Zamanla gelir,
insanın karakterine dönüşür.

Bazı vefasız insanlar da vardır şu hayatta.
Bir şiirin en dertli mısrası gibi,
çakılır kalır bağrında.

Gece çökünce yeniden sızlar o eski yaralar,
Bir sigara dumanında dalgalanıp geçer yüzün,
Bir dertli şarkının tam ortasında kırılır,
un ufak olur sesim.

Ve işte o an,
içimden usulca,
gizlice şunu geçiririm.

“İnsan bazen…
Sıcaklığına sarılmadığı birinin yokluğunda da üşürmüş…”

Ve ben sevdalım…
En çok da bu soğuğa,
en çok da buna yenildim...!

Emel Abokan
25/05/2026
03:50