Yırtık bir kâğıttı elimdeki;
Ucuna yazılmış son sözler,
Kadere affedilmiş çileler,
Yazmakla tükenmeyen bir sevda…
Gözlerden taşan yalnızlık,
Sözlere gülünüp geçilmiş bir hayat,
Ve varılamayan o hayaller…
Kimse sevdadan söz etmesin bana;
Ben çok şey duydum, çok şey sustum.
Bir kâğıdın ucuna yazdığım her kelime
Kendi içimde bıraktığım bir izdi aslında.
Siz hiç,
Sevilmediğiniz bir kapıya
Defalarca gittiniz mi umut kisvesiyle?
"Alnımın yazısı buymuş" deyip
Boyun eğdiğiniz oldu mu hiç kendinize?
Ben eğildim…
Ona o kadar çok eğildim ki,
İçimde isyan fırtınaları koparken bile
Sustum Yaradan’ın sözüne.
Kendime çok çekildim ben.
Bu hayata gülüp geçtim çoğu zaman;
Yara izlerimi sakladım zihnimin kuytularında.
Bütün sessizliklerimi biriktirdim,
Bütün acılarımı kâğıda döktü
Yırtık bir kâğıda,
Kendime benzeyen bir susuşa…
Herkes şiiri anladı,
Sözü anladı,
Acının ritmini duydu belki…
Ama hiç kimse
Ömrüm yettiği kadar sustuğumu
Gerçekten anlayamadı.