Sen miydin darmadağın eden düşüncelerimin sessiz haritasını?
Her gece içimde sinsice sızlayan,
Dokunsam kanayacak gibi duran o yara…

Adı hep dilimin ucunda kalıp
Gökyüzüne bile sığamayan hayalin.
Ben yürüdükçe uzayan yolların,
Varamadığım kavşakların, kaybolduğum kıyıların

Gizli beklentisi miydin sen?
Belki de kaderimin kıvrımlarına
Bir yalnızlık yazılmıştın
Ben okudukça daha çok kararan bir satırdın aslında.

Bazen düşünüyorum…
Sen mi büyüttün içimdeki bu karanlık çocuğu,
Yoksa ben mi sakladım seni
Hiç açılmayan kapıların ardında?
Sen misin beni bana anlatamayan sessizlik?
Her cümlenin başında duran kalp ağrısı,
Her nefeste eksilen bir parça mıyım senden?

Bilmediğin bir güzellik oldun içimde.
Adını koyamadığım bir iyilik,
Uzanamadığım bir sıcaklık,
Kendime bile söyleyemediğim bir iç titreyişi…
Ben seni bir hayal sandım önce,
Sonra bir ihtimal,
Sonra bir yara…
En sonunda,
“Kendime itiraf edemediğim en güzel yanım sendin”
Diyecek cesareti bile bulamadım.

Şimdi soruyorum yeniden:
Sen miydin tüm bu dağınıklığın sebebi,
Yoksa ben miyim seni taşıyamayan insan?