sen gelince güzelleşir etrafımda ne varsa
yeryüzüm sen olur
gökyüzüm sende toparlanır

ben o anda
çatlaktan sızan bir ışık gibi
yeniden kendime tutunurum
hiç olmayan bir baharın kenarında
adını bilmediğim çiçekler açar içimde

ama bir de kırmızı çocuk var
sokağın en sonundaki gölgede oturur
yanağı is içinde
gülüşü kanar gibi
benim unutmak istediğim her şeyi
elinde toprakla hatırlatır bana

sen gelince
o kırmızı çocuk bile susar
susunca büyür
büyüdükçe içimde bir yer açılır
nefesim oraya sığar
kederim orada uyur

sen gelince
bütün kırıklarımı yer değiştiren bir rüzgar toparlar
ben iyileştiğimi sanarım
oysa iyileşmek
o çocuğun yüzünü ilk kez korkmadan seyretmektir

sen gelince
cumbalı evler avlularını açar
artık kaçmam
çünkü bazı acılar
ancak biri tutunca hafifler

sen gelince güzelleşir etrafımda ne varsa
ben bile
benim içimdeki o kırmızı çocuk bile