"Sen aklıma düşünce rütbesi sökülmüş babalar
Yeniden dönüyor evlerine"

Bülent Parlak
Güzel Anısına Saygılarımla

sen aklıma düşünce
odamın köşelerinde kümelenmiş tozlar yer değiştiriyor
yıllardır açılmamış çekmeceler kendi kendine soluyor
ben bir duvarın hafızası kadar sessiz duruyorum

sen aklıma düşünce
yaşlanmıyor hiçbir şey
yalnızca gövdem biraz daha inceliyor
rüzgarın unuttuğu bir perde gibi
hafifliyorum ama kopmuyorum

sen aklıma düşünce
sokak lambalarının sarılığı değişiyor
ben hiçbir yere gitmeden yollar uzuyor
adımlarım aynı kalıyor
ama dünya kendini benden geri çekiyor

sen aklıma düşünce
tavan arasına kaldırılmış bir eşyanın
kime ait olduğunu hatırlıyorum
çocukluğum değil
ben değil
sadece bir zamanın kullanılmamış yüzü

sen aklıma düşünce
bir kuyuya ses düşüyor
o sesin iziyle gecelerin rengi koyulaşıyor
ben o koyuluğa dayanmak için
kalbimin çizgilerini yeniden okşuyorum

sen aklıma düşünce
bütün kapılar açık sanıyorum
oysa açılan kapı değil
benim içimdeki karanlığın derisi
biraz daha inceliyor

sen aklıma düşünce
hiç anlatmadığım bir hikâye
hiç yaşamamış biri gibi davranıyor
beni tanımayan bir yüzle
beni yokluyor

sen aklıma düşünce
elimi nereye koyacağımı bilemiyorum
çünkü bedenler geri dönmek ister
ama ruh geri dönmeyi bilmez
ikisini aynı anda taşımaya çalışıyorum

sen aklıma düşünce
toprağın altında unutulmuş bir sızı
yükseliyor içime doğru
ben de her defasında
ona yer açıyorum

sen aklıma düşünce
kimseden saklamadığım bir kırık
kimseden öğrenmediğim bir eksik
kimseden alamadığım bir nefes oluyorum
kendime bile söyleyemediğim

sen aklıma düşünce
ben azalıyorum
ama eksilmekten korkmuyorum

çünkü bazı varlıklar
ancak bir başkasının içinden geçerken tamamlanıyor

sen aklıma düşünce
ben nihayet
Kırmızıyı unutur yeşile dönerim