HAKKINI HELÂL ET
Fevzi Emir Yılmaz


Lâmekân biri idim, şâr eyledin sen beni;
Yuva bilip hânemi, yâr eyledin sen beni.
Onca yokluk içinde vâr eyledin sen beni,
Bense senin yüzünü bir kez güldüremedim.

Değmeseydi ellerin, harâb olurdum sensiz;
Gülden, bahardan uzak, türâb olurdum sensiz.
Kapısı mühürlü bir mahrâb olurdum sensiz,
Bense senin yüzünü bir kez güldüremedim.

Pespâye hayatımı sen çekip toparladın,
Benim karanlığıma güneş gibi parladın;
Kül tutmuş ocağımı nefesinle harladın,
Bense senin yüzünü bir kez güldüremedim.

Girmeseydin dünyama, âbâd olmazdım asla;
Gam çekerdim ömrümce, hiç şâd olmazdım asla.
Bütün suskunluğumun feryâdı sen oldun da,
Bense senin yüzünü bir kez güldüremedim.

Gece gündüz çalıştın, hiç şikâyet etmedin;
El âlemde her şey var, bende hiç yok demedin.
Olancaya şükrettin, haram lokma yemedin,
Bense senin yüzünü bir kez güldüremedim.

Üç güzel yavrumuza can veren pınar oldun,
Varlığınla ömrüme kök salan çınar oldun.
Bizim için çarpan kalp, kan oldun damar oldun,
Bense senin yüzünü bir kez güldüremedim.


Sabırla ömrümü ören,
Emeğiyle hayatımı güzelleştiren,
Merhametiyle kalbimi saran,
Ruhuma yoldaş olan
Aşkıma; şükranlarımla…