SENDE YAŞA, SEVDİĞİM
Fevzi Emir Yılmaz

Ne korlar uyur bağrımda, açıp bir bakabilsen;
Bulurdun bende kendini, benlikten çıkabilsen.
Şu kör eden gururundan keşke sıyrılabilsen;
Keşkelerin sancısını sende yaşa, sevdiğim.

İster miydim neşe varken kedere gömülmeni?
Diler miydim gözyaşını, özlüyorken gülmeni?
Avuç açtım, bekliyorum yâr, insâfa gelmeni.
Şu can yakan merhameti sende yaşa, sevdiğim.

Çok iyi tanıdım seni, incitmekte mâhirsin;
Masken düştü nazarımda, benim için zâhirsin.
Beni kül eden cehennem, ellere cevâhirsin;
Alev alıp tutuşmayı sende yaşa, sevdiğim.

Menfaatin gölgesinde ruhunu kirletmişsin.
Ne sana olan sevdamı ne kadrimi bilmişsin;
Tende can bilirken seni, hiç kimsem değilmişsin;
Yaşattığın ihaneti sende yaşa, sevdiğim.

İhtirasının ateşi bir kez olsun sönmedi;
Virân ettiğin bu kalbin diyeti ödenmedi.
İçindeki bu melânet neden hâlâ dinmedi?
Reva gördüğün zilleti sende yaşa, sevdiğim.

Virân eyledin hânemi, sen de harap olasın;
İki ayak bir pabuçta, yolsuz izsiz kalasın.
Fazlasını dileyemem, ettiğini bulasın;
Bana yaşattıklarını sende yaşa, sevdiğim.

Kurumasın kirpiklerin, durmadan çağlayasın;
Her kara geceyi güne kederle bağlayasın.
Yeter, gözyaşı döktüğüm, artık sen ağlayasın;
Bu kahreden yalnızlığı sende yaşa, sevdiğim.

Mezarımda çiçeksin, kefenimde kara bir gül;
Ârafta kalmışlığımsın, ne cezamsın ne ödül.
Senin yegâne hâtıran, buz bağlamış bir gönül;
Hak ettiğin bu diyorsan, sende yaşa, sevdiğim.