Bazen ben demek ne demek bilir misiniz?
Eğer biliyorsanız, dinleyin.

Uzun süre cümlelerime başkalarını ekleyerek başladım.
Biz, olursa, uygunsa.
Kendimi hep biraz kıstım.
Sesimi azalttım, hayallerimi erteledim.
Güçlü kalmayı susmak sandım.

Ta ki bir gün aynaya bakıp şunu fark edene kadar:
Kendim için hiç açıkça konuşmamışım.

O gün ilk kez saklamadım.
Ben dedim.
Korkmadan.
Özür dilemeden.

Ben, yoruldum demekti.
Ben, artık daha fazlasını istiyorum demekti.
Ben, sınır çiziyorum, burada duruyorum demekti.

Bu kelimeyi her söylediğimde içimde bir şey yerine oturdu.
Çünkü ben demek bencillik değildi.
Var olmaktı.
Kendi sesime sahip çıkmaktı.
Herkesin beklentisine göre değil,
kendi değerlerime göre yaşamayı seçmekti.

Hayat kolaylaşmadı.
Engeller azalmadı.
Ama artık o engellerin karşısında duran biri vardı.
Adı bendim.
Daha güçlüydü.
Daha farkındaydı.
Vazgeçmeyendi.

Anladım ki hikâye burada bitmiyor,
asıl burada başlıyor.

Çünkü ben “ben” demeye başladığımda
bazı kapılar kapandı.
Bazı insanlar uzaklaştı.
Bazı sessizlikler ağırlaştı.

Ama ilk kez hafifledim.

Herkesi memnun etmeyi bıraktığım yerde,
kendimle karşılaştım.
Küçül dediklerinde büyümeyi seçtim.
Susmamı istediklerinde
içimdeki sesi dinledim.

Artık kabul görmek için şekil değiştirmiyorum.
Sevilmek için eksilmiyorum.
Anlaşılmak için kendimi tercüme etmiyorum.

Yanlış anlaşılmayı göze aldım.
Yalnız kalmayı göze aldım.
Gerekirse kendimi bile kaybetmeyi göze aldım.

Artık inkâr etmiyorum:
Ben demek bedel istiyor.
Ben artık bedeli seve seve ödüyorum.

Kaybettiklerim oldu.
Beni yanlış okuyanlar,
yanlış yazanlar oldu.
Sessizliğimi özleyenler oldu;
çünkü sessizken daha kolaydım,
daha azdım,
daha kontrol edilebilirdim.

Ama ben artık kolay değilim.

Kırıldım, evet.
Öfkelendim, evet.
Bazen içimde yanan şeyin
adını bile koyamadım.


Beni kabul etmek zorunda değilsiniz.
Beni sevmek zorunda hiç değilsiniz.
Ama beni yok sayamazsınız.

Çünkü ben buradayım.
Kolay değilim.
Sessiz değilim.
Ve artık rahatsızım.