Seni severken yalnız bırakmışım,
ellerin bende değilken de tutuyormuşum sanmışım.
Kalbim konuşmuş, ben susmuşum,
gözlerindeki sessizliği duymamışım,
bilmeden oldu.

Yanındayken uzağına düşmüşüm,
“buradayım” derken aslında yokmuşum.
Yorgunluğunu omzuma almam gerekirken
kendi gölgeme yaslanmışım,
bilmeden oldu.

Bir özür büyür şimdi içimde,
geç kalmış ama gerçek.
Sevgi bazen yetmezmiş meğer,
anlamak da gerekirmiş,
bilmeden oldu.

Eğer hâlâ bir yerinde ben varsam,
bil ki bu pişmanlık adını biliyor.
Seni severken yalnız bırakmışım,
kalbim bunu yeni öğreniyor,
bilmeden oldu.

Elim kapına varmadı hiç,
korktum belki, belki gurur dedim adına.
Oysa bazı kapılar korkuyla değil
cesaretle çalınmalıymış,
bilmeden oldu.

Sessizliğini yanlış okumuşum,
“idare eder” sandığım yerde
için dağılmış, ben görmemişim.
En çok da bunu affedemiyorum kendime,
bilmeden oldu.

Şimdi adını içimden anınca
bir boşluk cevap veriyor bana.
Demek ki gitmek bazen
kalmaktan daha gürültülüymüş,
bilmeden oldu.

Eğer zaman geri dönmüyorsa
en azından gerçek dönsün diye yazıyorum.
Seni severken yalnız bırakmışım,
bunu artık çok iyi biliyorum,
bilmeden oldu,