Can

Bir akşamüstü sessizliği çöktü şehrime,
Adın geçiyor rüzgârda, fakat bana dokunmuyor.
Kalbim, taşların arasına sıkışmış bir nehir gibi,
Akıyor, ama hiç bir yere ulaşamıyor.

Gözlerim hâlâ senin gözlerini arıyor,
Her sokakta, her aynada seni arıyorum.
Ama sen gitmişsin, arkamdan sadece gölge kaldı,
Ve ben o gölgeyi tutmaya çalışıyorum.

Bazen düşünüyorum,
Belki de sevda sadece yitip gitmek içindir,
Belki de aşk, ardında külleri bırakıp giden
Bir ateşten başka bir şey değildir.

Ah, canım yanıyor, kelimeler yetmiyor,
Bir tek senin varlığın yeterdi,
Ama şimdi yoksun;
Ve ben hâlâ seni seviyorum, sessizce, gizlice,
Kendi gölgeme fısıldayarak.

Her gece, yıldızlar senin adını söylüyor bana,
Ama sen duymuyorsun;
Ve ben her defasında,
O sessizlikte kendimden bir parça kaybediyorum.

Al beni, götür bu acıdan,
Ama geri getirme, çünkü
Bıraktığın boşluk, seninle birlikte
Öğretiyor bana, sevginin gerçek ağırlığını.

Ve ben bekliyorum,
Belki bir gün adını rüzgârla birlikte duyacağım,
Ama biliyorum, aşkın en derini
Sadece gideni özlemekmiş.