RUHUMUN SON DANSI
​
​Gelme,
Artık o eşiği geçtim ben.
Kalbimi bir kuş gibi avucuna verdim de,
Sen kanadını değil, canını söktün.
​Ben senin için dünyayı ateşe verirdim,
Sen ise benim yangınıma bir damla su değil,
Bir parça rüzgar bile olmadın.
​
​Yandığım kadar yakacağım seni her gece,
İçtiğin her kadehte,
dökülen her hecede...
Benim yokluğum senin en ağır zincirin olsun,
Arama beni artık,
ben bittim o bilmecede.!
​
​Şimdi kalkmış bana "özledim" diyorsun,
Senin özlemin;
Ölen birine "günaydın" demek kadar hükümsüz artık.
​Ben o mezarı kendi ellerimle kazdım,
İçine seni değil,
Sana olan o tertemiz çocukluğumu gömdüm.
​
​Sana canım dedim,
Canımı aldın da gittin.
Şimdi cansız bir gölge gibi,
Kendi derdinde bittin.!
​
​Dinle,
bu senin son senfonin:
Sen benim gökyüzümdün,
Şimdi bir avuç duman bile değilsin.
​Ben senin için her şeyi göze aldım da,
Bir seni gözümden düşerken tutamadım.
Aşk dediğin bende bir ibadetti,
Sen o mabedi yıktın geçtin.
;Şimdi hangi aynaya baksan,
Benim kırıklarımı göreceksin.
Hangi şarkıyı duysan,
Benim çığlığım kulaklarını tırmalayacak.
​Benim ahım öyle bir mühürdür ki;
Gittiğin her tende benim kokumu,
Baktığın her gözde benim yokluğumu arayacaksın.
​Ve unutma...
Ben Yıldız’ım.!
Düşerim,
ama toprağa değil,
kendi küllerime.
Yanarım,
ama sönmek için değil,
Daha parlak parlamak için.!
​Sen ise;
Benim sana verdiğim o büyük anlamın altında,
Kendi küçüklüğünle boğulup gideceksin.
​
​Güle güle deme bana,
Gidişin zaten en büyük vedaydı.
Şimdi sahne bitti,
ışıklar söndü...
​Ben alkışlarla gidiyorum,
Sen ise o sessiz karanlığında kal.!
​
​"Bana bak,
sakın arkamdan ağlama.
Ben o yaşları çoktan kuruttum da geldim.
Sen şimdi git,
o sahte dünyanda kendine yeni yalanlar biriktir.
Benim yerim burası;
şiirlerim,
acılarım ve asla diz çökmeyen gururum...!
Hadi,
yolun açık olsun;
ama benim kapım sana ebediyen kapalı.!"

Emel Abokan
08/02/2026
10:05