SEVGİSİZLİĞİN GÖLGESİNDE

​Ey hayat,
Ne çok yoruldum sevgisizliğin o kapkara gölgesinde.

Kaç zemheri geçti bu yaralı yüreğimden,
Kaç baharı ıskaladım,
kaç umudu kurşuna dizdim bilmem...

Hep bir hüzün perdesi penceremde,
hep bir eksiklik duygusu içimde.

Kime baksam sitem,
kime tutunsam bir yaprak dökümü...

Kime elimi uzattıysam bir sonbahar ayazı kaldı avuçlarımda,
Kime kalbimi açtıysam,
bir parça gece bıraktı ardında...

​Ama artık yetti...
Şimdi sussun o riyakar kelimeler,
Şimdi sussun o üstten bakan,
o kibirli cümleler.!

Yalan dolan sevdaların, hesapsız kitapsız vedaların devri kapansın artık.
Yoruldum sahte yüzlerin gölgesinde hakikat aramaktan.

Bırak...
Bırak şimdi sadece acıyı da sevdayı da bilen gönüller konuşsun.

​Çünkü aşk dediğin...
Öyle gökyüzünden aniden düşen,
ulaşılamaz bir yıldız değilmiş meğer.

Boşuna aramışız onu devasa masallarda,
dev aynalarında...

Aşk...
İnsanın insana değen en güzel,
en masum yanıymış.

Bir kırık kalbi sarmak,
bir gözyaşına ortak olmakmış.

Yüreğin yüreğe,
hesapsızca değmesiymiş aşk...

​Bir yetimin gülüşünde saklıymış meğer,
Bir dosta uzatılan sıcacık bir esenlikte,
Bir gözyaşını sessizce silen o şefkatli eldeymiş.

Biz büyüttükçe gözümüzde aşkı,
o burnumuzun ucunda bekleyen bir tebessümmüş.
​
​Şimdi kapat gözlerini ey yar...

Bırak,
dünya kendi gürültüsünde boğulsun.

Biz payımıza düşen o kutsal dokunuşu alalım hayattan.

Ne saraylar ister bu gönlüm, ne süslü yalanlar.

Ben o şatafatlı dünyaları çoktan feda ettim bir tek samimiyete.!

Bize insanın insana iyi gelen o saf yanı yeter.
​İşte böyle ey hayat...

Her şeye rağmen,
Gecenin o en koyu zifirine,
o kapkara gölgesine rağmen,
Yine de umuda,
yine de o saf aydınlığa açılıyor bu kapı.

Bir gönül kırmadan,
bir gönle sessizce değerek yürümeli bu yolu.

Çünkü bu yalan dünyadan geriye,
Sadece yürekte bırakılan o güzel izler kalıyor...

​Emel Abokan
03/06/2026
03:40